็ไม่สบาย ดังนั้นของพวกนี้ของคนในครอบครัว อย่างเสื้อผ้า…ข้าสามารถ ถมอบให้คนในกลุ่มทำงานเย็บปักถักร้อยไปทำได้ แต่รองเท้ากับถุงเท้ากลับต้องลงมือทำด้วยตนเอง ทำไมจู่ๆ ท่านพี่หลี่หลินถึงถามถึงเรื่องนี้? หรือว่าเห็นว่าช่วงนี้ข้าไม่ค่อยทำงานเย็บป ปักถักร้อยอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่ใช่หรอก” หลี่หลินเอ่ย ทว่าสายตากลับจ้องเกาเมี่ยวหรงอย่างไม่วางตา เหมือนกลัวจะตกหล่นอะไรไป และค่อยๆ เอ่ยว่า “แค่นึกถึงเมื่อก่อนสมัยที่อยู่ฝูเจี้ยน ตอนที่เจ้า ข้า แล้วก็จ จงเฉวียนต่างอายุยังน้อย ทุกคนมักจะตากลมอยู่ใต้ต้นการบูรด้วยกัน…”
เกาเมี่ยวหรงทำหน้าขรึมอย่างหาได้ยาก และเงียบไปนานมาก
ตอนนั้นนางเพิ่งมาถึงตระกูลหลี่ หลี่เชียนเหมือนลูกเสือ ร่าเริ่ง สดใส และมีชีวิตชีวา ทำให้คนเห็นเขาแล้วก็นึกถึงแสงแดดและลมในฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่น จึงมักจะปลอบใจคนได้
แต่หลี่หลินกลับเหมือนเงาของหลี่เชียน เขามักจะติดตามอยู่ข้างหลังหลี่เชียนเสมอ หากไม่ถือของให้หลี่เชียนก็เฝ้าห
