ลี่เชียนอยู่ข้างๆ จนหลังจากนั้นครึ่งปี นางถึงจะสังเกตเ เห็นหลี่หลิน
เวลานั้นพวกเขาต่างหมุนรอบหลี่เชียน
นางถึงกับคิดว่า หากสามารถหมุนรอบหลี่เชียนได้ตลอดไป นางก็จะไม่มีวันรู้รสชาติของความหนาวหรือเปล่า?
นางขยันเรียนนั่นเรียนนี่ ดูแลหลี่ตงจื้อ รับใช้ฮูหยินเหอ
ทว่าหลี่เชียนกลับยิ่งเดินก็ยิ่งห่าง
จนกระทั่งวันหนึ่งหลี่เชียนไปเมืองหลวง และแต่งงานกับเจียงเซี่ยนท่านหญิงที่แค่เคยได้ยินจากปากของคนอื่น…ชีวิตของนางป่นปี้หมดแล้ว
นางเหมือนจู่ๆ ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันอันน่าตกตะลึงขึ้น จนไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร?
แล้วก็ไม่รู้เช่นกันว่าอนาคตของตนเองอยู่ที่ไหน?
เวลานี้หลี่เชียนจะตามเจียงเซี่ยนไปส่านซีแล้ว ทว่านางกลับถูกรั้งไว้ที่ซานซี อยู่ที่ซานซีกับฮูหยินเหอและหลี่ฉางชิง
เกาเมี่ยงหรงยิ้มออกมาอีกครั้ง และเอ่ยเบาๆ ว่า “นั่นน่ะสิ! ดังนั้นข้าจึงเห็นที่นี่เป็นเหมือนบ้านของตนเองมาโดยตลอด”
นางจะเฝ้าอยู่ที่นี่ สักวันหนึ่งคนที่บินอยู่ข้างนอกจะเหนื่อยล้า และกลับมาบ้าน
หลี่หลินไม่เอ่ยสิ่งใด
เห็นเป็นบ้านของตนเอง?
เห็นเป็นบ้านชั่วชีวิตของตนเอง?
