นกับพี่ใหญ่เพิ่งไปซีอาน ต้องมีธุระมากมายอย่างแน่นอน ข้ากลัวว่าท่าน นพ่อจะไม่อนุญาต ท่านไปขอร้องท่านพ่อกับข้าเถอะ! ให้ข้าตามท่านไปซีอานด้วยได้หรือไม่?”
เขาพูดจนดวงตาฉายแวววิงวอนแล้ว
เจียงเซี่ยนนึกถึงจุดจบของเขาในชาติก่อน แล้วก็รู้สึกสงสาร ทว่ากลับไม่แสดงออกทางสีหน้า นางรู้ว่า สำหรับคนบางคน ความเห็นใจเหมือนตบหน้าเขา มีแต่จะทำให้คนรู้สึกเสียหน้า และไม่ มีศักดิ์ศรี
นางจึงหยอกหลี่จี้เล่นว่า “แต่ข้าไม่รู้ว่าท่านอาจารย์คังกับท่านอาจารย์เจิ้งจะตามข้าไปซีอานหรือไม่? อย่างที่เจ้าบอก พวกเขาสองคนเพิ่งจะเป็นอาจารย์ได้ไม่กี่วัน ก็ตามไปซีอาน แล้ว ข้ากลัวว่าท่านพ่อจะไม่เห็นด้วย!”
“หา?!” หลี่จี้อ้าปากกว้างอย่างตกตะลึง
ท่าทางนั้นเหมือนลูกสุนัขที่ถูกตีจนมึนงง
เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
เด็กรับใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูของหลี่ฉางชิงชะเง้อคอยาวมองมาทางนี้แล้ว
เจียงเซี่ยนรีบหยุดหัวเราะ และเอ่ยกับหลี่จี้ว่า “หยอกเจ้าเล่น! เรื่องพวกนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจเลย! ข้าต้องเตรียมสัมภาระที่จะไปซีอานก่อน ต้องอีกสองวันถึงจะรู้ว่าท่านอาจารย ย์คังกับท่านอาจารย์เจิ้งจะตามพวกเราไปซีอานหรือไม่”
ไม่เพียงแต่ท่านอาจารย์คังกั
