“ทำสิ ทำไมจะไม่ทำ!” เจิ้งเจียนเอ่ยพลางนั่งลงข้างกายคังเสียงอวิ๋น และเอ่ยว่า “ต่อให้พวกเราอยากซ่อมทางน้ำทำเกษตรกรรม ก็ต้องให้ทางการสนับสนุนอยู่ดี ได้รับความโปรดปรานจากท่า านหญิง จะกังวลเรื่องใหญ่ไปทำไมอย่างนั้นหรือ?”
คังเสียงอวิ๋นคิดแล้วก็เอ่ยว่า “ข้าไม่เหมาะกับเรื่องแบบนี้ หากท่านหญิงมาหาข้า ข้าจะแนะนำเจ้า ถึงเวลานั้นเจ้าไปคุยกับท่านหญิง เจ้าก็รู้ว่าข้าพูดไม่เก่ง!”
“พูดไม่เก่งอะไรกัน!” เจิ้งเจียนไม่เชื่อ และตะโกนทันทีว่า “ข้าว่าเจ้าคิดว่าท่านหญิงอายุมากกว่าลูกสาวของเจ้าเพียงไม่กี่ปี เจ้าจึงกลัวเสียหน้า! ต้องรู้ว่า ขอเพียงมีปณิธาน ถึงจะ ะอายุน้อยก็ไม่เป็นไร กานหลัวอายุสิบสองถูกแต่งตั้งให้เป็นอัครมหาเสนาบดี ฮั่วชวี่ปิ้งอายุสิบเจ็ดถูกแต่งตั้งให้เป็นโหว ลั่วปินหวังอายุเจ็ดขวบสามารถเขียนบทกวีได้…” เขากำลัง บ่นไม่หยุด ก็มีเด็กรับใช้รายงานผ่านบานประตูว่า “นายท่าน ท่านหหญิงส่งคนมา บอกว่าอยากพบท่านขอรับ!”
เป็นอย่างไร?
ข้าเดาไม่ผิดใช่หรือไม่!
เจิ้งเจียนเลิกคิ้วให้คังเสียงอวิ๋น
คังเสียงอวิ๋นยกนิ้วโป้งให้เจิ้งเจียน พลางตอบเด็กรับใช้เสียงดังว่า “ข้าจะนำชาไปให้ท่านหญิงที่ห้องหนังสือ”
เด็กรับใช้ขานรับและจากไป
คัง
