เสียงอวิ๋นไปเปิดประตูกับหน้าต่าง และหาชาปี้หลัวชุนที่เมื่อก่อนเพื่อนมอบให้เขา เตรียมชงชา
เจิ้งเจียนลุกขึ้นบอกลา แต่กลับถูกคังเสียงอวิ๋นรั้งไว้ “ในเมื่อตัดสินใจตามท่านหญิงไปซานซี ไม่ช้าก็เร็วเจ้ากับท่านหญิงก็ต้องเจอกัน แทนที่จะค่อยทิ้งความประทับใจตอนนั้น สู้จำหน้า าให้คุ้นเคยกันตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า หากต่อไปพวกเราอยู่ซ่อมทางน้ำที่ส่านซีจริงๆ เรื่องที่ต้องการเงินและคนแบบนี้ เจ้าเชี่ยวชาญกว่าข้า ถึงเวลานั้นต้องให้เจ้าออกหน้าอย่างแน่นอน อย่างที่เจ้าบอก ท่านหญิงไม่ใช่คนธรรมดา หากเข้ากับท่านหญิงได้ดี งานของพวกเราก็จะง่ายหน่อยอย่างแน่นอนเช่นกัน”
เจิ้งเจียนคิดแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย
คังเสียงอวิ๋นจึงไปต้มน้ำ
น้ำเพิ่งจะต้มเสร็จ นายหญิงคังก็มาเป็นเพื่อนเจียงเซี่ยนแล้ว
พอเห็นเจิ้งเจียน ทั้งสองคนต่างก็อึ้งไป
เจิ้งเจียนรีบลุกขึ้นยืน และหลุบตาพลางทักทายเจียงเซี่ยนกับนายหญิงคัง
เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะมองเจิ้งเจียนอีกเล็กน้อย
รูปลักษณ์ภายนอกของคนได้รับอิทธิพลจากความรู้สึกภายใน วงการราชการเลือกขุนนางก็พิถีพิถันว่าหน้าตาได้สัดส่วนหรือไม่มานานแล้วเช่นกัน พวกคนที่หน้าตาอัปลักษณ์นั้น ไม่ว่าเขียนฎีกาใ ให้ราชสำนักได้ดีแค่ไหน
