ก็ไม่มีทางที่จะถูกเลือกอยู่ดี
เจิ้งเจียนผู้นี้ทั้งอ้วนและดำ ไม่มีมาดของขุนนางสักนิด ทว่ากลับสามารถอยู่เป็นขุนนางที่เมืองหลวงได้ ยังไม่ต้องพูดถึงว่าคนๆ นี้มีความสามารถและความรู้ที่แท้จริงหรือไม่ แค่เร รื่องการสื่อสารระหว่างคนนี้ เจ้าอ้วนดำนี่ก็เป็นคนเก่งคนหนึ่ง
หลี่เชียนไปเป็นขุนนางที่ส่านซี แน่นอนว่าคนที่มีความสามารถแบบไหนก็ต้องมีทั้งนั้น
ก่อนหน้านี้นางยังคิดจะให้เจิ้งเจียนอยู่ที่ซานซี
ถึงอย่างไรคังเสียงอวิ๋นกับเจิ้งเจียนต่างก็เป็นคนที่นางหามา การเป็นอาจารย์สอนตามบ้านก็เป็นสิ่งที่นางเสนอเช่นกัน นี่เพิ่งจะไม่กี่วัน อาจารย์ทั้งสองต่างก็ตามไปส่านซีแล้ว เวลานั้นจะอธิบายกับหลี่ฉางชิงค่อนข้างลำบาก
ทว่าเวลานี้นางเปลี่ยนใจแล้ว
หลังจากคังเสียงอวิ๋นแนะนำเจิ้งเจียนกับนาง ทุกคนนั่งลงตามลำดับความสำคัญ ดื่มชาไปไม่กี่คำ เจียงเซี่ยนก็อธิบายจุดประสงค์ที่มาอย่างตรงไปตรงมา “คิดว่าท่านทั้งสองจะต้องรู้แล้วอย ย่างแน่นอน ท่านแม่ทัพเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการกองบัญชาการกำลังสำรองส่านซี ปลายเดือนสิบเอ็ดก็ต้องไปรับตำแหน่ง แต่สมาชิกพื้นฐานของศาลาว่าการนี้ยังไม่ครบถ้วน ข้าจึงอยากเชิญท่าน นคังกับท่านเจิ้งตามไปด้วย”
ทั้ง
