น้ำเสียงของหลี่ฉางชิง…ฟังอย่างไรก็มีความอิจฉาริษยาเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะเม้มปากยิ้ม
หลี่ฉางชิงก็ยกชา
เจียงเซี่ยนย่อตัวคารวะ และถอยออกไป
หลี่จี้กำลังวนไปวนมาอยู่หน้าประตูห้องหนังสือของหลี่ฉางชิงอย่างดีอกดีใจ
พอเห็นเจียงเซี่ยนออกมา ก็เข้าไปหาทันที
“พี่สะใภ้” เขาเอ่ยเสียงเบา “ครั้งที่แล้วท่านไปเมืองหลวง เพราะเรื่องนี้ใช่หรือไม่?”
ดวงตาของหลี่จี้เปล่งประกาย ทำให้เจียงเซี่ยนนึกถึงสายตาที่หลี่เชียนมองนาง
นางจึงใจอ่อนทันที และอดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก เรื่องที่เดิมทีไม่ควรบอกเขาก็บอกเขาเช่นกัน…นางพยักหน้า และเอ่ยเบาๆ ว่า “อืม”
หลี่จี้กระโดดขึ้นมาทันที
“เยี่ยมไปเลย!” เขาตะโกน และเหมือนนึกถึงอะไรบางอย่างทันที จึงรีบกดเสียงให้เบาลง แล้วถามเจียงเซี่ยนด้วยสายตาเปล่งประกายว่า “พี่สะใภ้ เช่นนั้นท่านอาจารย์คังกับท่านอาจารย์เจิ้ งก็น่าจะไปส่านซีกับพวกท่านด้วยใช่หรือไม่? ท่านจะรอพี่ใหญ่กลับมาแล้วไปซีอานด้วยกันหรือไปเจอพี่ใหญ่ที่ซีอาน? พี่สะใภ้ ข้าไปกับพวกท่านด้วยได้หรือไม่? ท่านดูสิ ข้าเรียนกับท่ านอาจารย์คังมาระยะหนึ่งแล้ว กำลังเป็นช่วงเวลาที่ค่อยๆ ดีขึ้น อย่างไรก็ล้มเลิกกลางคันไม่ได้กระมัง? แต่ท่า
