ล้องกันจนชินแล้วอย่างฉิงเค่อ ก็รีบจนเป็นแผลพุพองในปาก และเอ่ยอย่างรู้สึกดีใจว่า “ยังดีที่เอาผ้าชั้นดีมาจากในวังมากมาย ไม่อ อย่างนั้นท่านแม่ทัพคงต้องเสียหน้าจริงๆ แล้ว”
ไป่เจี๋ยที่กำลังพาสาวใช้ทั้งหมดของจวนสกุลหลี่รีบทำรองเท้ากับถุงเท้าให้หลี่เชียนได้ยินก็วางงานเย็บปักถักร้อยในมือลง และหัวเราะพลางเอ่ยว่า “ฉิงเค่อ ต้องเปลี่ยนคำพูดแล้ ว เวลานี้ท่านแม่ทัพเป็นผู้บัญชาการแล้ว ควรเรียกใต้เท้าแล้ว”
พอถึงซีอาน ต่อให้พวกเขาตั้งจวน ข้อจำกัดก่อนหน้านี้ก็ยกเลิกแล้ว
อย่างเช่น ในบ้านมีหลี่ฉางชิง พวกนางไม่สามารถเรียกหลี่เชียนว่าใต้เท้าได้ หลี่ฉางชิงใส่ผ้าไหม พวกนางก็ไม่สามารถให้หลี่เชียนใส่ผ้าไหมทอลายได้ แต่ผ้าไหมทอลายเป็นสิ่งที่ เจอได้ยากข้างนอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงใส่อยู่บนตัว…ตอนนี้ไม่ต้องกังวลแล้ว ฉิงเค่อกับไป่เจี๋ยเอาชุดของในวังออกมาหมด ขาดเพียงไม่ได้ปักมังกรสี่เล็บแล้ว
เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็พอใจมากเช่นกัน
ในที่สุดนางก็สามารถใส่ทุกอย่างตามที่ต้องการได้แล้ว
นางอดไม่ได้ที่จะเล่าให้นายหญิงคังฟังเป็นการส่วนตัว “เมื่อก่อนตอนที่อยู่ในวังก็ไม่มีคนคุมเช่นกัน แต่ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยชอบของที่แข็งกระด้าง
