ก่วงตงกับเฉินเจ๋อผู้บัญชาการหูหนานกับหูเป่ยอีก...ต่างก็ไม่ยอม”
“เวลานี้ราชเลขาธิการวังกับราชเลขาธิการสยงกลุ้มใจมาก”
“พี่เหยาบอกว่า เวลานี้ขอเพียงมีคนอาสา ตำแหน่งรองหรือผู้ช่วยกองบัญชาการกำลังสำรองส่านซีก็เป็นของเขาแล้ว แต่ไม่มีใครยอมสักคน”
เขาพูดไปก็ถอนหายใจอย่างจนใจ และเอ่ยว่า “เรื่องนี้…ฝ่าบาทก็เอาแต่ใจเกินไปหน่อยเช่นกัน!”
หลี่ขุยตกใจ และเอ่ยว่า “เรื่องนี้…ท่านหญิงเจียหนานเป็นคนไปขอร้องเฉาไทเฮาจริงๆ หรือ?”
“นางเป็นคนไปขอร้องจริงๆ!” ติงหลิวฝืนยื้ม “ก่อนหน้านี้นางจัดการตระกูลจวง ข้ายังเห็นนางเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง จึงทะเลาะด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แต่คิดไม่ถึงว่าข้ากลับดูถูกนางแล้ว คว วามสัมพันธ์ของเฉาไทเฮากับจวนเจิ้นกั๋วกงเป็นอย่างไร? กล่าวได้ว่าเคียดแค้นอย่างถึงที่สุด ไม่ตายไม่เลิก! แต่เจ้าดูสิ นางกลับสามารถโน้มน้าวให้เฉาไทเฮาช่วยนางออกหน้าแสวงหาตำแหน่งส สูงให้หลี่เชียนได้…ใช้อำนาจและอิทธิพลกดขี่ข่มเหงคนไม่กลัว กลัวแต่ว่าแม้กระทั่งคู่ต่อสู้ก็สามารถทำงานให้เจ้าได้…”
หลี่ขุยได้ยินก็หน้าซีด แล้วลุกขึ้นตะโกนเรียกผู้ติดตามประจำตัวเสียงดังในทันใด
เขาแทบจะเพิ่งเอ่ยจบ ผู้ติดตามของเขาก็วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
