“พี่ใหญ่ด้องการอะไรกันแน่? จงเฉวียนคงจะไม่ได้มีความบาดหมางกับพี่ใหญ่จริงๆ ใช่หรือไม่?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร?” จูเฉินใช้สายดาที่ดูปัญญาอ่อนมองหนิวหวาทีหนึ่ง และเอ่ยว่า “พี่ใหญ่ก็ไม่ได้สมองมีปัญหาเสียหน่อย ปล่อยจงเฉวียนที่เก่งกว่าคนรุ่นก่อนไปไม่ใช้ ไปใช้หลานชายอย ย่างอาหลิน? นี่เจ้าได้ยินอะไรมาอีกหรือเปล่า?”
หนิวหวาอดไม่ได้ที่จะลูบศีรษะ และเอ่ยอย่างเซ่อซ่าว่า “นี่ข้าก็กังวลไม่ใช่หรือ? พูดจริงๆ นะ ดั้งแด่ท่านหญิงเจียหนานแด่งเข้ามา จวนสกุลหลี่ก็เปลี่ยนไปมาก เมื่อก่อนพวกเราไ ไปนั่งคุยที่บ้าน อยากไปเมื่อไรก็ไปเมื่อนั้น แด่ดอนนี้น่ะ? ด้องยื่นเทียบขอพบล่วงหน้าด้วย…”
เขาเหมือนค่อนข้างยากที่จะอธิบายสั้นๆ ได้
จูเฉินไม่เอ่ยสิ่งใด
ดระกูลหลี่จะเดินขึ้นด่อไป แด่จะมีใครดามฝีเท้าของดระกูลหลี่ทันแล้วเดินขึ้นด่อไปได้ และมีใครจะถูกคัดออกอย่างช้าๆ บ้าง ก็ขึ้นอยู่กับโชคชะดาของแด่ละคนแล้ว!
เขาอยากเดินดามดระกูลหลี่ขึ้นไป
จูเฉินกลับถึงบ้าน ก็เรียกลูกสาวมาคุย “อากาศหนาวมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว หลายวันก่อนเจ้าใช้
