นี้ นี่คือกฎอันแน่นอน
คำกล่าวแก่จ้าวมังกรว่าจักให้นำเทียนฉิวเข้าสู่แดนยมโลก คำพูดต่อลวี่หยางและซั่วฮ่วนว่าได้จัดที่ทางไว้ให้ ล้วนเป็นเพียง คำสวยหรูที่วาดหวังในสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง เป็นการเล่นกับความคลาดเคลื่อนแห่งข้อมูลต่างระดับ เพราะแม้แต่อั้งเซียวเอง… ยัง “ลักลอบ” เข้ามาโดยมิถูกตรวจพบ ที่แท้ก็ยังห่างไกลนักจากคำว่า ควบคุมแดนยมโลก!
แล้วในตอนนี้… แดนยมโลก คลุ้มคลั่ง!
เพียงหนึ่งหมัดของเฟยเสวี่ยเจินจวินก็ทำให้แดนยมโลกตอบโต้ในระดับสูงสุด เริ่มต้นตรวจสอบและกวาดล้างทุกสิ่งที่เป็น “สิ่งแปลกปลอม” และในจำนวนนั้น อั้งเซียวกลับกลายเป็นผู้ต้องสงสัยโดยสมบูรณ์!
บาดแผลของเขาในยามนี้… ก็คือ ผลจากการโดนแดนยมโลกลงทัณฑ์!
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้… ข้าว่าสิ่งหนึ่งแปลกพิกลนัก เหตุใดดาวตำแหน่งมรรคผลของธารน้ำยืนยาวใกล้ถล่มลง แต่กลับไม่มีเจินเหรินสายธารน้ำยืนยาวเสียชีวิตเลยแม้สักคน?”
“หรือว่าคำว่า ‘ปิดด่านฝึกตน’ ที่ประกาศออกไป… ล้วนเป็นเรื่องลวง?”
ในห้วงขณะนั้น แม้แต่อั้งเซียวเองยังเผยสีหน้าประหลาดใจ “แต่เจ้าทำได้อย่างไร? ทำอย่างไรถึงใช้ ธารใต้หุบเขา มาแสร้งเป็น ธารน้ำยืนยาว ได้?”
“เจ้าถามว่าทำได้อย่างไร? น่าขันนัก!”
ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินหัวเราะเย็นพลางตอบกลับ “เจ้ามีฝีมืออันใด? แก่นทางเต๋าของเจ้าคือไม้มหาไพร แล้วเจ้าจะรู้เรื่องตำแหน่งมรรคผลของธาตุน้ำได้อย่างไร มาเปรียบกับข้าได้อย่างนั้นหรือ?”
“น้ำหาใช่สิ่ง
