บทที่ 287 ไปกินอาจมเสียเถอะ
เมื่อลวี่หยางรู้สึกตัวอีกครั้ง ซั่วฮ่วนก็ถูกคลื่นแห่งเคราะห์กรรมทะลวงร่างไปแล้ว ความอัศจรรย์แห่งหยวนถูบนกระบี่ก็หมุนเวียนอย่างรวดเร็วในวินาทีนั้น
ผู้ที่ถูกสังหารด้วยกระบี่นี้ จะถูกตัดขาดกรรมทั้งหมด!
ร่างเดิมของซั่วฮ่วนถูกพันธนาการด้วยกรรมหลายสาย เหล่าเจินจวินจากนิกายต่าง ๆ ล้วนช่วยเหลือเขาเพื่อแสวงหาโอสถทองคำ ภายหลังย่อมใช้สายใยแห่งกรรมนั้นแบ่งผลประโยชน์กันจนหมดสิ้น
แดนมงคลตกสู่สุขาวดีเซิ่นเล่อ
แก่นแท้ทองคำตกสู่ราชสำนักเต๋า
ตำแหน่งมรรคผลตกสู่นิกายศักดิ์สิทธิ์
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินยังใช้สายใยกรรมนั้นถ่ายแรงสะท้อนจากยมโลกบางส่วนมาลงที่ร่างซั่วฮ่วน
แต่บัดนี้ซั่วฮ่วนถูกฆ่า กรรมทั้งหลายแตกกระจายภายใต้ความอัศจรรย์แห่งหยวนถู แดนมงคลและแก่นแท้ทองคำของซั่วฮ่วนจึงกลายเป็นของไร้เจ้าของในพริบตา ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินย่อมไม่อาจถ่ายแรงสะท้อนได้อีก ต้องรับกรรมด้วยตนเอง นั่นเท่ากับว่า กำไรหมดไป แต่ภาระกลับเพิ่มขึ้น!
นี่แหละไพ่ลับของอั้งเซียว
เหตุที่เขาช่วยลวี่หยางหลอมคลื่นแห่งเคราะห์กรรม นอกจากจะอาศัยสถานการณ์ของลวี่หยางสร้างพิธีกรรมเพื่อดึงความสนใจของตะเกียงดับแสงแล้ว
ที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ ความอัศจรรย์แห่งหยวนถูนี้!
เขาอาศัยมือของซั่วฮ่วนหลอมกระบี่วิเศษเล่มนี้ ก็เพื่อใช้ความอัศจรรย์ที่ตัดกรรมได้ ทำให้หมากนี้สัมฤทธิ์ผลในวินาทีสำคัญ!
“พวกเจ