้าจะยังสู้กับข้าต่อ หรือจะหันไปแย่งแดนมงคลกับแก่นแท้ทองคำ?”
อั้งเซียวหัวเราะเสียงกังวาน แต่ยังไม่ทันจบคำ เหล่าเจินจวินส่วนใหญ่ก็ชักมือกลับ หันไปคว้าแดนมงคลแห่งหลิงซวีและแก่นแท้ทองคำของซั่วฮ่วน
สุขาวดีเซิ่นเล่อและราชสำนักเต๋าก็เลือกจะเลิกเล่นงานอั้งเซียวทันที เพราะแดนมงคลกับแก่นแท้ทองคำของซั่วฮ่วน เดิมทีก็เป็นของที่ตกลงกันไว้ ถ้าถูกคนอื่นแย่งไป พวกเขาย่อมขาดทุนย่อยยับ ส่วนเรื่องการกดดันอั้งเซียว…นั่นเป็นเรื่องผลประโยชน์ระยะยาว
ผลประโยชน์ระยะยาว หมายถึง สามารถเลื่อนออกไปก่อน
แต่แดนมงคลและแก่นแท้ทองคำของซั่วฮ่วนเป็นผลประโยชน์ระยะสั้นพลาดจากหมู่บ้านนี้ไม่มีร้านค้าอีกแล้ว จะปล่อยไปง่าย ๆ ได้อย่างไร?
ไหนว่าอั้งเซียวบาดเจ็บแล้วมิใช่หรือ?
แค่นี้ก็น่าจะพอ ไม่มีทางฆ่าอั้งเซียวได้อยู่แล้ว จะไปผูกเวรให้ถึงตายทำไม? เมื่อเทียบกันแล้ว ได้กำไรมากหน่อยย่อมคุ้มกว่า
“เป็นเช่นนี้…ก็ต้องพึ่งตนเองแล้ว!”
เหนือท้องฟ้า ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินเห็นดังนั้นก็แค่นหัวเราะเย็น แต่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ตรงกันข้ามกลับยิ่งโจมตีอั้งเซียวอย่างดุเดือด
เห็นดังนั้น สีหน้าอั้งเซียวก็เปลี่ยนกะทันหัน “หญิงคลั่ง! นางบ้า!”
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า แม้จะเห็นว่าเจินจวินคนอื่นล้วนถอนตัวไปหมดแล้ว ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินที่ฐานะยังต่ำกว่าตนจะยังกล้าดึงดันต่อสู้ด้วย!
ต้องรู้ว่าการที่ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินสามารถเล่นงานเขาจนบาดเจ็บได้น
