บทที่ 288 ชาติภพที่สิบ เข้าสู่นิกายกระบี่
ผ่านไปเนิ่นนาน ลวี่หยางจึงค่อยสงบใจอันคุกรุ่นลงได้
จะว่าไป ฟังเสียงอั้งเซียวตะโกนลั่นด้วยโทสะและตระหนกเช่นนั้น เขาก็รู้สึกสะใจนัก เหมือนระบายความอัดอั้นตันใจในคราก่อนออกไปได้หมดสิ้น
“ยังไม่จบนะ!”
“อั้งเซียวใช่ไหม? รอข้าก่อนเถอะ! วันใดข้าขึ้นถึงขั้นปลายรวมโอสถ เจ้าคือคนแรกที่ข้าจะไปเยือนถึงยมโลก! แค้นนี้ข้าจะจำไปชั่วชีวิต!”
ลวี่หยางสบถอีกพักใหญ่ จึงค่อยสงบลง แล้วจึงเริ่มกวาดตามองโดยรอบ
สำหรับเขาแล้ว นี่คือประสบการณ์ที่แปลกประหลาดยิ่งนัก เบื้องบนคือความว่างวับ เบื้องล่างคือห้วงสูญเปล่า มีเพียงเขาผู้เดียว ยืนตระหง่านอยู่ใจกลางระหว่างฟ้าดิน
คัมภีร์ร้อยชาติเปิดพลิกทีละหน้า
นี่คือ “สภาวะรอ” ทุกคราครั้งก่อนที่คัมภีร์ร้อยชาติจะเริ่มต้นใหม่ เพียงแต่ว่าคราที่แล้วนั้นล้วนแล่นผ่านเพียงพริบตา จึงไม่เคยรู้สึกชัดเจนนัก
ทว่าครานี้กลับผิดแผก เวลาในสภาวะรอถูกยืดออกอย่างเห็นได้ชัด และบนฝ่ามือของลวี่หยาง แก่นแท้ทองคำที่ได้จาก “ซั่วฮ่วน” กำลังเปล่งแสงแผ่วเบา ค่อยๆ หลอมรวมเข้าคัมภีร์ร้อยชาติ จากนั้นปรากฏเป็นอักษรทีละบรรทัดบนแผ่นหน้าจอเบื้องหน้า
กำลังคำนวณประสบการณ์จาก “ซั่วฮ่วน”
ในฐานะบุตรแห่งโชคชะตาของ “โลกหวนซวี” ท่านได้รับคำสั่งยามอันตราย เพื่อรับมือกับการรุกรานจากโลกที่ไม่รู้จัก ท่านปฏิญาณจะทำภารกิจให้สำเร็จ
ท่านฝ่าฟันอย่างกล้าหาญ ปราดเปรื่องเหลือคณา
ท่านรุด
