บทที่ 289 พี่น้องตระกูลอวิ๋น
“ข้ากลายเป็นสิ่งไม่ใช่มนุษย์ไปแล้วหรือ?”
ลวี่หยางขมวดคิ้วพลางทอดมองอวิ๋นเมี่ยวเจินกับอวิ๋นเมี่ยวชิงที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม สอดพลังจิตตรวจสอบตนเอง และไม่นานนัก… เขาก็เห็นรูปลักษณ์ของตนในยามนี้
เขากลายเป็นกระบี่เล่มหนึ่ง
ตัวกระบี่แลดูเก่าแก่ สลักลายอักษรโบราณมากมาย แม้จะงดงามแต่ก็ไม่ใช่อักษรที่มีความหมายจริง ดูไปก็เหมือนเพียงของประดับ แถมยังมีรอยบิ่นรูปฟันเลื่อยอยู่ด้วย
ไม่ต้องสงสัยเลย… นี่คือ “ตัวอ่อนกระบี่” เล่มหนึ่งธรรมดาอย่างที่สุด
แต่ตัวอ่อนกระบี่เล่มนี้กลับสามารถดึงดูดสายตาของพี่น้องอวิ๋นทั้งสองได้ในพริบตา
แน่นอนว่า มิใช่เพราะวัสดุหรือความลี้ลับอันใดของตัวกระบี่ เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่แปรเปลี่ยนเลย
สิ่งที่ทำให้มันไม่เหมือนเดิม
“คือตัวข้า!”
ลวี่หยางเรียกจิตกลับสู่ภายใน ในที่สุดก็เข้าใจสถานะของตนในตอนนี้
“เพราะข้าในฐานะเซียนวิญญาณ ก่อเกิดขึ้นจากตัวอ่อนกระบี่เล่มนี้ จึงทำให้มันต่างออกไป”
“ข้ายังมิได้ถือกำเนิดเลยด้วยซ้ำ!”
โดยทั่วไป เซียนวิญญาณมิใช่สิ่งที่ปรากฏขึ้นฉับพลัน หากต้องอาศัยเวลาอบรมยาวนาน ในระหว่างช่วงนั้นเอง เซียนวิญญาณจะค่อยๆ ก่อตัวสติสัมปชัญญะของตนขึ้น
“ทว่าในกรณีของข้าไม่เหมือนกัน ข้าในฐานะเซียนวิญญาณ กลับถือกำเนิดสติรู้คิดขึ้นก่อนเวลาอันควร แต่ยังไม่ถึงจุดที่สามารถถือกำเนิดจริง นี่อาจเรียกได้ว่าเป็นกรณีหายากพันหมื่นปีไม่มีผู้ใดเหมือนก็เป็นได
