คนนั้นยังคงทำอะไรบุ่มบ่าม และเอ่ยว่า “พวกท่านหญิงยังเชิญนักเล่านิทานหญิงมาเล่านิทานในบ้านด้วยเจ้าค่ะ!”
คุณหนูใหญ่ตระกูลหนิวยกชายกระโปรงขึ้นจะไปที่เรือนของหลี่ตงจื้อ ทว่ากลับถูกเกาเมี่ยวหรงขวางไว้ “นายหญิงคังเป็นอาจารย์ของตงจื้อ นางจะสั่งการบ้านให้ตงจื้ออย่างไร ก็เป็นเร รื่องของนาง เจ้าบุ่มบ่ามบุกไปแบบนี้ ก็เป็นความผิดของเจ้าแล้ว ถึงเวลานั้นจะก่อเรื่องให้ตงจื้อ”
เกาเมี่ยวหรงเตือนคุณหนูหนิวเป่าจูอย่างอดทน
คุณหนูหนิวเป่าจูโกรธจนกระทืบเท้า สุดท้ายก็ยังคำนึงว่าจะทำให้หลี่ตงจื้อเดือดร้อน จึงอดกลั้นความโกรธนี้ไว้
ทว่าเพียงแค่นางคิดว่าทางเจียงเซี่ยนไม่รู้ว่าพวกนางโกรธแม้แต่นิดเดียว แถมยังใช้ชีวิตอย่างสำมะเลเทเมาอยู่ตรงนั้น คุณหนูหนิวเป่าจูก็โกรธจัด
นางเล่าเรื่องนี้ให้พวกพี่น้องที่เข้ากับตนเองได้ดีฟัง
ทุกคนต่างโกรธมาก แต่ก็เหมือนอย่างที่คุณหนูใหญ่ตระกูลหนิวเอ่ย ไม่อยากหาเรื่องให้หลี่ตงจื้อ จึงไม่ไปรบกวน ทว่าทุกคนล้วนเริ่มไม่ค่อยประทับใจในตัวเจียงเซี่ยน
——————————————————
แน่นอนว่าความรู้สึกของคนเหล่านี้ไม่ส่งผลต่อเจียงเซี่ยน นางตั้งใจฟังสิ่งท
