ล้อมด้วยเมฆหมอก เจียงหลิงที่ไกลมาก วันเดียวก็ไปถึงแล้ว’ จริงๆ ตอนนั้นเขาอยากให้นางอยู่ข้างกายเขา และดูทิวทัศน์อันงดงามที่หายากนี้ด้วยจริงๆ สัมผัสความรู้สึกที่ ‘เสียงลิงสองฝั่งร้องไม่หยุด เรือลำเล็กแล่นผ่านเทือกเขาแล้ว’ สักหน่อย
การนั่งเรือกับการขี่ม้ามักจะมีอันตรายถึงชีวิต เช่นนั้นก็ต้องอันตรายและน่ากลัวมากแน่นอนใช่หรือไม่?
เจียงเซี่ยนครุ่นคิดในใจ แล้วก็รู้สึกเสียใจมาก นางไม่ควรส่งจดหมายที่ให้หลี่เชียนไปเสฉวนโดยตรง ระหว่างทางนี้ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นห่วงนางอย่างไร?
คิดถึงตรงนี้ นางยังนอนได้ที่ไหนกัน
เจียงเซี่ยนพลิกตัวลุกขึ้นนั่งทันที และสั่งให้ฉิงเค่อฝนหมึก
นางจะเขียนจดหมายกลับไปหาหลี่เชียน
ฉิงเค่อยิ้มพลางขานรับ และบอกนางระหว่างที่ฝนหมึก “คุณหนูใหญ่ตระกูลคังมา และยืมด้ายสีเขียวอ่อนไปสองสามหลอดเจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “อ้อ” และไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้
จนกระทั่งวันรุ่งขึ้นนึกขึ้นได้ คุณหนูใหญ่ตระกูลคังมอบเหล้าที่มารดาของตนเองหมักเองกับมือให้เลี้ยงพวกฉิงเค่อ
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างแปลกใจว่า “ทำไมไม่มีของข้า?”
ฉิงเค่อป้องปากพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “คุณหนูใหญ่ตระกูลคังบอกว่า ‘ไม่รู้ว่าแม่สามีทานรส
