เจียงเซี่ยนไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
นางรู้สึกว่าหลี่ตงจื้อมีพรสวรรค์ จึงอยากฝึกฝนอีกฝ่าย ต่อไปตระกูลหลี่มีคนฉลาดเพิ่มขึ้นคนหนึ่ง ก็เป็นเรื่องดีสำหรับนางเช่นกัน แต่ไม่เคยคิดที่จะทำให้เกิดผู้หญิงที่มีความสา ามารถด้วยไม้กระบอง
“ท่านพูดเกินไปแล้ว” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้หญิงอยู่บ้านตนเองเป็นแขก จะตีได้อย่างไร?”
“ท่านพูดถูก ท่านพูดถูก!” หลี่ฉางชิงถูกลูกสะใภ้สอน สีหน้าก็แดงเล็กน้อย และยอมรับผิดติดกันหลายครั้งอย่างลำบากใจ “ข้าหมายความว่า…ท่านอยากทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น ข้ามอบตงจื อให้ท่านแล้ว”
“ขอบคุณที่ท่านเชื่อในตัวข้าขนาดนี้” ความไว้วางใจที่เจียงเซี่ยนมีต่อหลี่ฉางชิงคือความขอบคุณ “ข้าจะสอนตงจื้ออย่างสุดความสามารถของข้าอย่างแน่นอน”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” ลูกสะใภ้ขอบคุณหลี่ฉางชิงอย่างจริงจังแบบนี้ หลี่ฉางชิงไม่ค่อยชิน
เจียงเซี่ยนก็ใช้ชื่อและอาศัยอำนาจกับอิทธิพลของหลี่ฉางชิง ให้หลี่ตงจื้อย้ายไปอยู่ที่ห้องข้างใกล้สวนดอกไม้ด้านหลังของเรือนตะวันตก ที่นั่นห่างจากตระกูล
