เซี่ยนว่างพอดี จึงนัดฮูหยินหลู่เจอกันพรุ่งนี้เช้า ตอนเที่ยงก็รับประทานอาหารกลางวันที่เรือนของนาง ตอนบ่ายเชิญนักเล่านิทานเข้ามาเล่าเรื่องตลกในจวนสักสองสามเรื่อง ไว้รับประทานอาหารเย็นแล้วค่อยกลับจวน
ฮูหยินหลู่ตกลง
ฉิงเค่อจึงเริ่มเตรียมการสำหรับงานเลี้ยง
เจียงเซี่ยนคิดทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ตัดสินใจว่าอย่า ‘รบกวน’ ฮูหยินเหอดีกว่า
คิดไม่ถึงว่าพอถึงตอนเย็น ฮูหยินเหอกลับมาบอกนางว่า พรุ่งนี้ชมรมกวีของเกาเมี่ยวหรงจะแข่งบทกวีที่ห้องหนังสือของหลี่ตงจื้อ จึงจะเชิญนางไปออกความเห็น
เรื่องแบบนี้เจียงเซี่ยนเจอมาเยอะแล้ว
บอกว่าออกความเห็น แต่ใครนำ ถึงเวลานั้นคนนั้นก็ต้องออกเงินค่างานเลี้ยงนี้ ไม่แน่ยังอาจจะต้องออกรางวัลด้วย
เจียงเซี่ยนจึงขี้เกียจที่จะเอาชื่อเสียงของตนเองไปกำจัดชื่อเสียงของคนอื่น
นางปฏิเสธฮูหยินเหอทันที “พรุ่งนี้ฮูหยินหลู่จะมาที่จวน บอกว่ามีธุระสำคัญกับข้า นี่ข้ายังว้าวุ่นใจไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ยังมีอารมณ์ไปพบปะพวกคุณหนูที่ไหนกัน อีกอย่าง…ข้าแต่งงานแล้ว ชมรมกวีแบบนี้ก็ไม่เหมาะกับข้าเช่นกัน”
ฮูหยินเหอผิดหวังมาก ทว่าก็ไม่อาจบังคับนางได้เช่นกัน จึงทำได้เพียงกลับไปอย่างลำบากใจ
เจียงเซี่ยนให้คนไ
