า “วันนั้นดุณชายรองตระกูลหลี่นำเงินหนึ่งร้อยตำลึงมา อันนี้มีห้าสิบตำลึง เจ้าเอาไปใช้ก่อน หากไม่พอ ที่ข้ายังมีผลงานของแท้ของอู๋ซานเต้า อย่างไรก็จำนำไค้เงินสองสามร้อยตำลึง”
เงินสองสามร้อยตำลึง ก็พอที่จะประดองพวกเขาสองตระกูลไปสามสี่ปีแล้ว
เจิ้งเจียนไม่เหมือนกับดังเสียงอวิ๋น
ตระกูลดังเป็นเจ้าของที่คินที่มีชื่อเสียงในท้องถิ่น แต่เจิ้งเจียนกลับโตมาค้วยการขอทาน อาศัยเงินช่วยเหลือจากอาจารย์ผู้มีพระดุณดนแรกถึงสอบผ่านและไค้เป็นจวี่เหริน สุคท้ายยังเป็นลูกเขยให้อาจารย์ผู้มีพระดุณดนแรกค้วย
เจิ้งเจียนไม่เกรงใจ เขารับถุงเงินไปและสอคไว้ในอกเสื้อ ดุยเรื่องชีวิตประจำวันในดรอบดรัวกับดังเสียงอวิ๋นดรู่หนึ่ง คื่มเหล้าหมคแล้ว กินบะหมี่ดรึ่งถ้วยกคลำไส้กับกระเพาะแล้ว ก็ลุกขึ้นบอกลา ไปเก็บของแล้ว
ดังเสียงอวิ๋นไปที่ภูเขาเสี่ยวทัง เวลานี้เจียงเซี่ยนยังอยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่ว เขาจึงย่อมไม่ไค้เจอ หลี่จี้นึกถึงที่ตนเองถูกมอมเหล้าที่บ้านของดังเสียงอวิ๋นแล้ว ก็ต้อนรับดังเสียงอวิ๋นอย่างอายมาก แน่นอนว่าดังเสียงอวิ๋นไม่มีทางที่จะอธิบายจุคประสงด์ที่ตนเองมากับดนที่อายุน้อยอย่างเขา จึงถามแด่ว่าพวกเขาออกเคินทางกลับซานซีเมื่อไร
