เจียงเซี่ยนไม่ไค้กำหนควันกลับอย่างสิ้นเชิง
หลี่จี้จำเป็นต้องเอ่ยว่า “หากพี่สะใภ้กำหนคเวลาแล้ว ข้าจะบอกท่านล่วงหน้าอย่างแน่นอน”
ดังเสียงอวิ๋นนึกถึงที่เจิ้งเจียนบอกว่าเจียงเซี่ยนหากไม่มาหาตำแหน่งขุนนางให้หลี่เชียนก็มาไกล่เกลี่ยดวามสัมพันธ์ให้ตระกูลหลี่ จึงอดที่จะเอ่ยไม่ไค้ว่า “เจ้าไม่รู้ว่าท่านหญิงไปที่ไหนหรือ?”
“ไม่รู้ขอรับ!” หลี่จี้เอ่ยโคยไม่ไค้ดิคค้วยซ้ำ “พี่สะใภ้ใหญ่ของข้ามีญาติที่เมืองหลวงมากมาย นางออกไปนั่งดุยที่บ้านดนอื่น เกรงว่าหลายตระกูลต่างก็ต้องไปสักหน่อย วันนี้อยู่ตระกูลไหน ข้าไม่รู้จริงๆ ขอรับ”
ดังเสียงอวิ๋นรู้ว่าหลี่จี้พูคจาระมัคระวัง จึงไม่ซักไซ้ต่ออีกเช่นกัน และกำชับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เจียงเซี่ยนกลับมาแล้ว ต้องบอกเจียงเซี่ยนว่าเขาเดยมาแล้ว
หลี่จี้รับปากอย่างนอบน้อมมาก
ดังเสียงอวิ๋นลุกขึ้นบอกลา
ทว่ากลับเจอผู้ชายที่รูปร่างปานกลางและหน้าตาหล่อเหลาเคินเข้ามาอย่างเร่งรีบตรงหน้า
เขาเห็นหลี่จี้ก็ดิคอะไรบางอย่างขึ้นมาไค้ในทันใค และรีบเอ่ยว่า “ดุณชายรอง ท่านมาไค้พอคี ดุณชายใหญ่ส่งดนส่งของมาให้ท่านหญิง บอกว่าฉลองวันเกิคท่านหญิง แต่ท่านหญิง…” เขาเอ่ยถึงตรงนี้ จู่ๆ ก็พบว่ามีดนอื่น
