เสี่ยวโต้วจึทำแบบนี้ในความคิดของเขาถูกต้องมาก แต่ในความคิดของจ้าวอี้กลับไม่พอใจมาก
เมื่อก่อนตอนที่เขาไม่ได้ว่าราชการด้วยตนเอง เสี่ยวโต้วจึอยู่รอบกายเขาและคอยถามไถ่ ทำให้เขารู้สึกว่าอบอุ่นมากและรู้ใจมากที่สุด ทว่าเวลานี้…ตอนที่ควรก้าวมาข้างหน้าไม่ก้ าวมาข้างหน้า ตอนที่ควรถอยหลังไม่ถอยหลัง ต่างจากซุนเต๋อกงที่รู้ว่าควรเดินหน้าหรือถอยหลังตอนไหนมาก ให้เป็นหัวหน้าขันทีที่วังเฉียนชิงยังได้ หากให้อยู่ซือหลี่เจียนก็ไ ไม่ได้แล้ว
นี่ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะพึ่งพาซุนเต๋อกงมากขึ้นเรื่อยๆ
ครั้งนี้ก็เหมือนกัน
เขาส่งเสี่ยวโต้วจึไปเฝ้าประตู และเรียกซุนเต๋อกงมาตรงหน้า แล้วถามอีกฝ่ายเสียงเบาว่า “เจ้ารู้ว่าไทเฮาเขียนสาส์นให้ข้าทำไมหรือไม่?”
ต้องเป็นเรื่องที่มีอะไรทำให้ฮ่องเต้ดีใจอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาก็คงจะไม่ตื่นเต้นขนาดนี้เช่นกัน
แต่ซุนเต๋อกงใช้ความคิดอย่างหนักมากแล้วก็คิดไม่ออกอยู่ดีว่ามีเรื่องอะไรคู่ควรให้ฮ่องเต้ดีใจขนาดนี้
คนสกุลฟางถูกขังอยู่ที่ตำหนักอี๋อวิ๋นตลอด เขารู้
ลูกชายคนโตข
