“ก็จริง!” เฉาไทเฮาเห็นด้วยมาก สายตาทอประกายเล็กน้อย และเอ่ยอย่างเข้าใจว่า “เริ่มทำจากผู้ช่วยหรือรองระดับสี่ หากให้คนนอกเห็น ยังคิดว่าพวกเราไม่ให้ความสำคัญกับหลี่เชียน เหมือนครั้งก่อน คนที่ชื่อเวินเผิงนั่น ก็เพราะคิดว่าเจ้าเป็นท่านหญิงที่แต่งงานไปอยู่ที่ไกลไม่ใช่หรือ ถึงได้กล้าวิจารณ์มั่วซั่วต่อหน้าเจ้า? แต่ความเกรงกลัวของลุงเจ้าก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผลเช่นกัน ไม่อย่างนั้น…ให้ลุงของเจ้าลองปรึกษากับหลี่เหยาหรือวังจี่เต้า ดูว่าสามารถเปลี่ยนมือได้หรือไม่ เจียดตำแหน่งผู้บัญชาการกองบัญชาการกำลังสำรองหรือผู้บัญชาการกองบัญชาการส่านซีออกมา ให้ลุงของเจ้าช่วยจัดการหน่อย”
ความนัยที่แฝงในนั้นคือ ลุงของเจ้าไม่ยอมช่วยเจ้า เจ้าจึงมาหาข้า
เจียงเซี่ยนถอนหายใจ และเอ่ยว่า “หม่อมฉันเคยขอร้องท่านลุงแล้ว แต่ท่านลุงบอกว่า มีเพียงตำแหน่งแม่ทัพเมืองเซวียนที่สามารถแตะต้องได้ ทว่าทางนั้นเกิดสงครามบ่อย ไม่ว่าจะเป็นผู้บัญชาการกองบัญชาการกำลังสำรองหรือผู้บัญชาการกองบัญชาการส่านซีในตอนนี้ต่างก็รับผิดชอบไม่ไหว กลัวว่าถึงเวลานั้นจะถูกชนกลุ่มน้อยทางเหนือทำลายเมือง และทำให้เมืองหลวงเดือดร้อน หากเป็นเช่นนั้นจริง ความผิดที่หม่อมฉันทำจะไม่ถูกค
