เจียงเซี่ยนอิงแอบอยู่ข้างกายไทฮองไทเฮา และพูดคุยพลางหัวเราะตลอดทางจนถึงภูเขาวั่นโซ่ว
ความกตัญญูต้องมาเป็นอันดับแรก
เฉาไทเฮานั้นแม้แต่ตอนที่สำเร็จราชการแทนก็ยังวางมาดต่อหน้าไทฮองไทเฮา เวลานี้ถูกกักขังที่ภูเขาวั่นโซ่วแล้ว กลับไม่ปล่อยเลยตามเลย ยังคงส่งคนไปคารวะไทฮองไทเฮาทุกครั้งที่ถ ถึงเทศกาลบ๊ะจ่าง เทศกาลไหว้พระจันทร์ และเทศกาลตรุษจีนเหมือนเมื่อก่อนเช่นเดิม ไทฮองไทเฮาจะมาพักที่ภูเขาวั่นโซ่วชั่วคราว นางก็พาพวกขันทีกับนางในที่รับใช้ข้างกายมายืนรอ รับเสด็จที่ท่าเรือวารีเคียงพฤกษาล่วงหน้า
เจียงเซี่ยนมองเห็นศีรษะคนมากมายจนแน่นขนัดไปหมดที่ท่าเรือวารีเคียงพฤกษาจากหน้าต่างเรือ ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจพลางเอ่ยกับไป๋ซู่ว่า “สมกับเป็นเฉาไทเฮา ในสถานการณ์แบบนี้ ก็ไม่สูญเสียปณิธานนี้เช่นกัน ช่างน่านับถือจริงๆ”
ถึงอย่างไรไป๋ซู่ก็ยังไม่ถึงขั้นนั้น จึงไม่ค่อยเข้าใจการถอนหายใจของเจียงเซี่ยนมากนัก นางได้ยินแล้วก็ยิ้มอย่างไม่เห็นด้วย และเอ่ยว่า “ไม่อย่างนั้นทำ
