ทั้งหัวใจของเจียงเซี่ยนต่างตื่นเต้นขึ้นมา นางลากไป๋ซู่ไปเลือกและหยิบ จัดเสื้อผ้ากับเครื่องประดับตลอดทั้งบ่าย แม้ตอนเย็นหลี่จี้จะกลับจวนอย่างดื่มจนหน้าแดง นางก็เพียงแค่ พบเขา และไม่ได้รั้งเขาไว้คุยเช่นกัน
วันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่สว่าง เจียงเซี่ยนก็ตื่นแล้ว นางแต่งตัว และรับประทานอาหารเช้าแล้วก็ไปที่สำนักไผ่ม่วง
ไป๋ซู่อยู่เป็นเพื่อนนาง
ไทฮองไทเฮาจะแก่ขึ้นหรือไม่?
จะเสียใจไม่หยุดเพราะจู่ๆ นางก็แต่งงานไปอยู่ที่ไกลหรือไม่?
ได้กินข้าวและสวมเสื้อผ้าอย่างดีหรือไม่?
รู้สึกเหงาและเบื่อหรือไม่?
เจียงเซี่ยนมีเรื่องอยากถามไทฮองไทเฮามากมาย แต่ก็ไม่รู้ว่าควรถามเรื่องไหนก่อน แล้วค่อยถามเรื่องไหน
นางจับมือของไป๋ซู่ที่ไปเป็นเพื่อนนางแน่นมาก
ไป๋ซู่ตบแขนของนางเบาๆ และปลอบใจนางด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร! ไทฮองไทเฮาสบายดี ข้าจะเข้าวังไปคารวะไทฮองไทเฮาทุกเดือน และเล่นไพ่เป็นเพื่อนไทฮองไทเฮา หมอ อหลวงเถียนก็ไปตรวจชีพจรปกติทุกสามวันเช่นกัน หลายวันก่อนไทฮองไทเฮายังเสวยหมูสามชั้นด้วย พระพลานามัยแข็งแรง! เจ้
