ควรออกเดินทางแล้วเช่นกันเจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และตามอิ้นเสียลงจากเรือกับไป๋ซู่
บนท่าเรือมีเพียงองครักษ์ของภูเขาวั่นโซ่วไม่กี่คนยืนระแวดระวังอยู่รอบด้านไกลๆ คนที่ลำเลียงของลงจากเรือทั้งหมดเป็นคนของวังฉือหนิง และส่วนใหญ่เป็นหน้าใหม่
อิ้นเสียอธิบายเสียงเบาว่า “ไทฮองไทเฮาตรัสว่า วังฉือหนิงมีของหาย ดังนั้นคนที่พามาครั้งนี้จึงเป็นคนใหม่ทั้งหมดเจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “อืม” และเดินอยู่ข้างหลังอิ้นเสีย แสร้งทำเป็นนางในน้อยข้างกายอิ้นเสีย ผ่านขันทีกับนางในของวังฉือหนิง ออกจากท่าเรือวารีเคียงพฤกษา
มีเกี้ยวจอดอยู่ข้างท่าเรือ
อิ้นเสียเอ่ยว่า “ไทฮองไทเฮาตรัสว่า ตำหนักไผอวิ๋นระยะทางไกลมาก พวกนางในกับขันทีที่มีระดับในวังทั้งหมดจะนั่งเกี้ยวขึ้นไป”
เจียงเซี่ยนแอบหัวเราะ
ทีนี้เฉาไทเฮาไม่เพียงแต่ปวดศีรษะแล้ว เกรงว่าจะกำลังปวดทั้งตัว
นางตามอิ้นเสียนั่งเกี้ยวไปตำหนักไผอวิ๋นอย่างไม่เกรงใจแม้แต่นิดเดียว
นอกตำหนักไผอวิ๋นไม่เป็นระเบียบ หีบสัมภาระของไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยที่ย้ายเข้ามาล่วงหน้าวางอยู่อย่างกระจัดกระจาย โดยไม่มีใครสนใจสักคน ส่วนไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยค
