้นนี้สงบลงถึงรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมา คำพูดของไทฮองไทเฮาตรงใจนางพอดี จึงขานรับติดกันหลายครั้ง และรับประทานอาหารกลางวั นอย่างลวกๆ โดยมีอิ้นเสียคอยรับใช้ และเข้านอนกับไป๋ซู่
พอนางตื่นมา ก็พระอาทิตย์ตกดินแล้ว
นางแอบร้องว่า “แย่แล้ว” และรีบลุกขึ้น
ฉิงเค่อเดินเข้ามาประคองนางอย่างรวดเร็ว และเอ่ยว่า “ท่านหญิง ไม่ต้องรีบร้อนเจ้าค่ะ ไทฮองไทเฮาส่งพี่อิ้นเสียมาดูท่านสองครั้งแล้ว พอทราบว่าท่านยังไม่ตื่น ก็ตั้งใจสั่งลง งมาโดยเฉพาะว่า ให้ท่านนอนให้เต็มที่ ห้ามใครรบกวนทั้งนั้น และท่านหญิงชิงฮุ่ยก็ยังไม่ตื่นเช่นกัน ท่านจะได้รอท่านหญิงชิงฮุ่ยและไปคารวะไทฮองไทเฮาพร้อมกัน”
เจียงเซี่ยนโล่งใจ
ฉิงเค่อให้คนไปเรียกไป๋ซู่ และหันตัวไปตักน้ำเข้ามาช่วยเจียงเซี่ยนหวีผมกับล้างหน้า
กว่าเจียงเซี่ยนจะแต่งตัวเรียบร้อย ไป๋ซู่ก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว
ทั้งสองคนจูงมือกันไปหาไทฮองไทเฮาเหมือนเมื่อก่อนที่อยู่วังฉือหนิง
เพราะเคยซ่อมแซมเป็นพิเศษเพื่อเฉาไทเฮา ตำหนักข้างทั้งสองหลังของตำหนักไผอวิ๋นจึงต้องซ่อมจนกว้างขวางและสบายกว่า
