เอ่ยเสียดายว่า “ลูกสาวล้ำค่ามาก ข้าทนเห็นของล้ำค่าตกอยู่ในกำมือของคนที่ไม่สามารถวินิจฉัยสินค้าได้ไม่ได้จริงๆ ถึงได้เตือนท่านคังเล็กน้อย หวังว่าท่านคังจะไม่คิดว่าข้าบ่นมากเกินไป แต่หากท่านคังคิดว่าได้ไปช่วยจวนจิ้งไห่โหวต่อเรือที่ฝูเจี้ยน จะได้ทำให้สิ่งที่เรียนมาตลอดชีวิตเป็นจริง และจะไปฝูเจี้ยนให้ได้ ข้าก็ไม่อาจขวางได้เช่นกัน ถึงอย่างไรผู้ชายส่วนใหญ่ก็อยากสร้างความดีความชอบต่อแคว้นอย่างใหญ่หลวงและทำงานใหญ่สำเร็จ เอาแต่ละโมบกับภรรยาและลูก ไม่ใช่สิ่งที่ลูกผู้ชายทำ!”
“ที่ไหนกัน! ที่ไหนกัน!” คังเสียงอวิ๋นไม่มีความสุขุมเยือกเย็นอย่างตอนที่เพิ่งมาแล้ว หน้าผากของเขามีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดออกมา
ทำไมซื่อจื่อจิ้งไห่โหวต้องเสียแรงมากขนาดนั้นโน้มน้าวเขา?
ความทะเยอทะยานของจ้าวเซี่ยวไม่ต้องบอกก็รู้ได้แล้ว
ก่อนหน้านี้เขาคิดเพียงแค่ว่าจะมอบสถานที่ตั้งตัวให้ภรรยากับลูก ทว่ากลับไม่ได้คิดทบทวนอย่างละเอียดว่าสถานที่ตั้งตัวนี้สามารถคุ้มครองความปลอดภัยของภรรยากับลูกของเขาได้หรือไม่!
แต่ไปซานซี เขาจะทำอะไรได้?
อยู่เมืองหลวงต่อ เวลานี้ครอบครัวพบเจอความเปลี่ยนแปลงมากมาย เขาลาออกแล้ว ไม่มีทางอยู่เมืองหลวงได้อย่างสิ้นเชิง
