หลี่จี้หน้าแดง และเอ่ยอย่างตะกุกตะกักว่า “ข้า…ข้าเห็นว่าสกุลคังไม่มีแม้แต่ข้าวที่จะลงหม้อ จึงควักเงินยี่สิบตำลึงในมือให้นายหญิงคัง ใครจะรู้ว่าไม่ว่าอย่างไรนายหญิ งคังก็ไม่กล้าเอา ข้าจำเป็นต้องบอกว่าพี่สะใภ้สั่งข้าไว้ นายหญิงคังก็ยังไม่ยอมเอา แต่ใต้เท้าคังกลับให้นายหญิงคังรับเอาไว้ แถมยังบอกว่าอีกสองวันจะมาขอบคุณพี่สะใภ้ด้ วยตนเอง…”
เจียงเซี่ยนอึ้งไป และเอ่ยว่า “เจ้าบอกใต้เท้าคังว่าพวกเราอยู่ที่ไหนหรือ?”
“เปล่าขอรับ เปล่าขอรับ” หลี่จี้รีบเอ่ย “ข้าบอกแค่ว่าพวกเราอยู่ชานเมือง ไกลจากเมืองหลวงมาก ให้ใต้เท้าคังไม่ต้องสิ้นเปลืองสมอง”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้ากังวลอะไร?” เจียงเซี่ยนถาม
หน้าของหลี่จี้แดงมากขึ้น และเอ่ยว่า “หากใต้เท้าคังมาหาจริงๆ เงินยี่สิบตำลึงนั้นจะไม่ถูกเปิดโปงอย่างนั้นหรือ? ข้าบอกพี่สะใภ้เอาไว้ หากคนของตระกูลคังเอ่ยถึง พี่สะใภ้จะ ะได้รู้ว่ามีเรื่องนี้”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และอยากรู้เรื่องตระกูล
