“อนาคต!” เจียงเซี่ยนปรายตามองหลี่จี้ทีหนึ่ง “พี่ใหญ่ของเจ้าไม่อยู่ ข้ากำลังให้โอกาสเจ้า หากเจ้าจะเรียกพี่ชายทั้งสองคนของข้ามาให้ได้ เช่นนั้นก็ได้! เจ้าอย่าเสียใจทีหลังอีกก็พอ!”
หลี่จี้ได้ยินแล้วไม่รู้ว่าคิดถึงอะไร จึงกัดฟัน และสูดลมหายใจอย่างโศกเศร้าปนฮึกเหิมราวกับไปบุกน้ำลุยไฟ แล้วเอ่ยว่า “ข้าไป! ข้าจะไปต้อนรับใต้เท้าคัง!”
“ต้องแบบนี้สิ!” เจียงเซี่ยนพยักหน้าอย่างพอใจ และมอบงานนี้ให้หลี่จี้
หลี่จี้นอนไม่ค่อยหลับทั้งคืน พลางคิดตลอดว่าหลังจากใต้เท้าคังมาแล้วควรจะทำอย่างไรถึงจะเหมาะสม ใครจะรู้ว่าพอใต้เท้าคังมาถึงบ้าน เขานั่งลงดื่มชาเป็นเพื่อนในห้องโถงของเรือนด้านนอก ใต้เท้าคังก็เอ่ยว่าอยากพบเจียงเซี่ยน โดยไม่แตะต้องแม้แต่ชากับของว่าง
เขาย่อมไม่อาจขวางได้
จึงไปที่โถงบุปผาของเรือนด้านในเป็นเพื่อนใต้เท้าคัง
เพื่อแสดงความเคารพ เจียงเซี่ยนสวมเสื้อสองชั้นแขนยาวลายเปี้ยนตี้จินสีแดงที่ใหม่มาก และกลัวว่าหน้าตาของตนเองจะอ่อนวัยเกินไปจนไม่สามารถทำให้คังตวนเชื่อถือได้ จึงสวมเครื่องประดับมรกตบนศีรษะ และนั่งรออยู่ตรงนั้นอย่างงดงามและเรียบร้อยแล้ว
ใต้เท้าคังเข้ามาคารวะ และเอ่ยว่า “ท่านหญิงเจียหนาน ขอบคุณที่ท่านเ
