คังขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้
นางพึมพำว่า “เจ้าบอกว่าตระกูลคังจะไปฝูเจี้ยน? คนของตระกูลคังเป็นคนบอกหรือ? ทำไมถึงไม่อยู่ในเมืองหลวง? ใต้เท้าคังเป็นเพียงขุนนางเล็กๆ ต่อให้เป็นการแก่งแย่งชิงดีกันของสำ ำนักราชเลขาธิการ กระทั่งเมืองหลวงแตก ก็ไม่เกี่ยวกับขุนนางเล็กๆ อย่างพวกเขาอยู่ดี ระยะทางไกลมาก ทั้งครอบครัวย้ายไปฝูเจี้ยน...”
เจียงเซี่ยนมักจะรู้สึกว่าในนี้มีบางอย่างผิดปกติ
พอหลี่จี้ได้ยิน ก็เหมือนหาเพื่อนรู้ใจเจอแล้ว จึงรีบเอ่ยว่า “ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! ข้าก็ถามใต้เท้าคังแบบนี้เหมือนกัน แต่ใต้เท้าคังบอกว่า ทางเหนือโหดร้ายและไม่มีเหตุผล ทุกคร รั้งที่มีภัยและความวุ่นวายจากสงคราม มักจะยืดเยื้อ ทว่าทางใต้ไม่เหมือนกัน พวกเขาอุดมสมบูรณ์และมีประชากรมาก กลัวตายเป็นที่สุด ดังนั้นกองกำลังทหารจึงมักจะไม่มีขวัญกำลังใจแม้แต่ นิดเดียว ตั้งแต่อดีตความจงรักภักดีต่อแคว้นกับความกตัญญูต่อบิดามารดาไม่สามารถคำนึงถึงพร้อมกันได้ ในเมื่อเขาเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ไม่ได้ ก็เป็นสามีที่
