ึ้นบนไฝตรงมุมปากของเถ้าแก่ได้…”
หน้าผากของเจียงเซี่ยนเต้นตุบๆ
ทำแบบจำลองของเรือสำเภาเป็น…ทำกล้องส่องทางไกลเป็น…
นี่มีความสามารถของหลู่ปันอย่างเห็นได้ชัด!
นางตื่นเต้นจนนั่งไม่ติดอีกแล้ว จึงเริ่มเดินกลับไปกลับมาในห้อง
ช่างฝีมือในเวลานี้ส่วนใหญ่ไม่เคยเรียนหนังสือ บวกกับสำนักถ่ายทอดวิชาอย่างรักและทะนุถนอม และมักจะต้องกั๊กเอาไว้ส่วนหนึ่ง จนแย่ลงทุกรุ่น ต่อให้มีคนที่ทักษะงานฝีมือเลิศล้ำ หลายคน ก็เพียงแค่อาศัยพรสวรรค์ของตนเองแสวงหามาเช่นกัน เจ้าให้เขาทำง่าย ทว่าให้เขาพูดและใช้ตัวอักษรบันทึกเอาไว้กลับไม่ง่าย
มิน่าเล่าชาติก่อนกองทัพเรือของจ้าวเซี่ยวถึงร้ายกาจขนาดนั้น จนปิดล้อมน่านน้ำทางตะวันออกเฉียงใต้ทั้งหมด
คังตวนต้องไปพึ่งพาอาศัยจ้าวเซี่ยวอย่างแน่นอน
ด้วยความรอบคอบของจ้าวเซี่ยว คนอย่างคังตวนจำเป็นต้องเก็บซ่อนความสามารถเก่ง จนชื่อเสียงไม่ชัดเจน
ดังนั้นชาติก่อนนางจึงไม่เคยได้ยินชื่อของคังตวนเลย
เจียงเซี่ยนยืนอยู่หน้าหน้าต่าง พลางมองลานบ้านที่เขียวชอุ่มและเจริญงอกงาม และเกือบจะอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเสียงดัง
นี่ตรงกับคำกล่าวที่ว่า ‘ของที่ต้องการอย่าง
