บทที่ 284 ช่างเป็นงานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่นัก
ธารน้ำยืนยาวร่วงหล่น!
การร่วงหล่นของตำแหน่งมรรคผลหนึ่งดวงน่าสะพรึงกลัวเพียงใด? แทบพร้อมกันนั้นเอง เหล่าผู้ฝึกแห่งธารน้ำยืนยาวทั่วหล้าล้วนบังเกิดความอึดอัดไร้สาเหตุขึ้นพร้อมกัน! เบื้องบนระดับก่อรากฐานโดยตรง ทะเลทุกข์พลันปั่นป่วนเหลือคณา เจินเหรินทั้งหลายนั้นเงยหน้าขึ้นมอง ยลเห็นแสงสว่างเจิดจ้าเลือนรางดั่งจันทร์เสี้ยวลอยเคว้งอยู่ท่ามกลางห้วงทมิฬ แม้เพ่งพิศก็แลไม่แจ่มชัด เผยเพียงสัมผัสอันห่างไกลว่าในนั้นแฝงไว้ด้วยเจตจำนงอำนาจเวทอันเวิ้งว้างและไพศาลนัก
“ล้มเหลวแล้ว…”
ลวี่หยางเห็นดังนั้นจึงสั่นศีรษะเบาๆ นี่หาใช่นิมิตแห่งการแสวงหาโอสถทองคำสำเร็จไม่ แม้ซั่วฮ่วนจะทุ่มสรรพสิ่งอันน้อยนิดเพื่อเดิมพันต่อมรรคผลด้วยความหวังเพียงเสี้ยวเดียว…
น่าเสียดายที่ยังคงไร้ผล!
ไม่นานนัก ลวี่หยางก็แลเห็นร่างของซั่วฮ่วนจากภายในแสงจันทร์นั้น แลเห็นเขายืนนิ่งราวกับถูกชะตากรรมตีตรึง สีหน้าชาด้าน…ราวกับพบพานสิ่งอันเหลือเชื่อจนจิตหลุดลอย
จากนั้นเพียงชั่วพริบตา…ผู้บำเพ็ญผู้ยิ่งใหญ่จากแดนภายนอกผู้นี้ก็พลันหัวร่อก้องกลางหาว!
เสียงหัวร่อนั้นสั่นสะท้านยิ่งนัก…ฟังดั่งเสียงโหยไห้
เคยเป็นผู้สงบเย็น ตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นพลังพลุ่งพล่านแผ่ซ่านทั่วกาย ดวงตาดำมืดนั้นพลันเรืองแสงโลหิตแดงฉานอย่างน่ากลัว! ผู้คนทั่วหล้าล้วนได้ยินเสียงคำรามบ้าคลั่งของเขาดังแว่วไปทั่ว!
“ดูถูกคนเกินไปแล้ว!
