บทที่ 283 ตำแหน่งมรรคผลร่วงหล่น
ณ เขตสร้างรากฐานในยามนี้
ไม่ไกลจากสมรภูมิระหว่างลวี่หยางกับเว่ยมอโถจุนเจ่อ เหล่าเจินเหรินจากราชสำนักเต๋า, นิกายกระบี่หยก และนิกายศักดิ์สิทธิ์ ต่างยืนประจันหน้ากันอยู่
แม้จะกล่าวว่า “สามฝ่ายเผชิญหน้า” แต่ในความเป็นจริง ฝ่ายนิกายศักดิ์สิทธิ์นั้นยืนเพียงลำพังคนเดียว
ถึงอย่างนั้น บรรยากาศกลับไม่ถึงกับตึงเครียด ไม่มีใครคิดจะเสี่ยงชีวิตเพื่อนามของผู้อื่น
บางคนยังดูจะสนุกกับการชมเรื่องราวเสียด้วยซ้ำ
“สหายเย่ ท่านคิดว่าเจ้าหยวนถูกับเว่ยมอโถจุนเจ่อผู้นั้น ใครจะแพ้ใครจะชนะ? เสียงระเบิดเมื่อครู่ช่างใหญ่โตเสียจริง ข้าดูแล้วคงตายกันสักคนเป็นแน่”
เจินเหรินจากราชสำนักเต๋าเป็นขุนนางตำแหน่งเสนาบดีกรมบัญชาการทหารชั้นสอง ชื่อเฉินหรูเจิน คือบุคคลเดียวกับที่เคยเป็นตัวแทนราชสำนักเต๋าเจรจากับซั่วฮ่วน
ส่วนเจินเหรินจากนิกายกระบี่หยก ก็คือเย่เส่าอิง ผู้นำตระกูลเย่ในยุคนี้
เย่กูเยว่ คือลูกสาวของเขาเอง
ในใจลึกๆ ย่อมไม่มีใครอยากฆ่าลวี่หยางไปมากกว่าเขา ทว่าน่าเสียดายที่เจินเหรินจากนิกายศักดิ์สิทธิ์ดักหน้าเขาไว้พอดี
“ฮึ่ม!”
หลังคิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่เส่าอิงก็แค่นเสียงเยาะ “จุนเจ่อผู้นั้นบรรลุวิถีมาช้านาน แม้จะบาดเจ็บอยู่บ้าง แต่เจ้ามารน้อยเพิ่งก้าวข้ามด่าน จะเป็นคู่มือได้อย่างไร?”
นี่ไม่ใช่แค่คำแขวะ แต่เป็นบทสรุปหลังวิเคราะห์มาแล้ว การยืมฐานะย่อมไม่อาจเทียบการบรรลุด้วยตนเองได้ ถึงจะ
