บทที่ 282 หมื่นมหันตภัยมิอาจหวนคืน ข้าก็ยังจะก้าวไป
‘สู้ต่อไปไม่ได้แล้ว!’
เว่ยมอโถจุนเจ่อสะท้านในใจ ร่างทองคำที่แตกร้าวของเขาขณะนี้หลั่งเลือดสดสายแล้วสายเล่า ขณะเดียวกัน เปลวเพลิงดำร้อนแรง ราวอสรพิษเพลิงก็นัวเนียพันเลื้อยทั่วกายอย่างไม่หยุดยั้ง
อสรพิษเพลิงเหล่านั้นมาจาก กายธรรมฟ้าดั้งเดิม ของลวี่หยาง มันชอนไชเข้าไปตามรอยร้าวของกายทองคำ มุดเข้าสู่อวัยวะภายในอย่างลึกซึ้ง แล้วเผาผลาญทำลายอย่างบ้าคลั่ง
ยังไม่รวมถึง แรงดูดวิญญาณอันแปลกประหลาด ที่ยังคงดึงรั้งดวงจิตของเขาอย่างไม่หยุดหย่อน
ไม่ว่าจะมองทางไหน ตอนนี้เขาก็ตกเป็นรองโดยสิ้นเชิง
เว่ยมอโถจุนเจ่อยืนลอยกลางฟ้า มือประสานเป็นมุทรา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดคล้ายสิ้นเรี่ยวแรงต้าน
แต่ในใจกลับแจ่มชัดเป็นพิเศษ
‘ต้องใช้กระบี่เทพเล่มนั้นแล้วหรือไม่?’
เขากำลังรอ
รอให้ลวี่หยางเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน ใช้กระบี่ ฟาดคลื่นสมุทร อันลือเลื่อง
แต่ไม่ว่ารออยู่นานเพียงใด ลวี่หยางกลับไม่ลงมือ ไม่ยอมชักกระบี่
กลับยื้อต่อไป เย็นชาดุจน้ำแข็ง…
“เฮ้อ…”
ในที่สุด เว่ยมอโถจุนเจ่อก็ถอนหายใจยาว ใบหน้ามิได้เผยความยินดีแม้แต่น้อย มีเพียงแววเสียดายจางๆ
“ข้าดูแคลนเจ้าเกินไปจริงๆ…”
สิ้นคำ ร่างของจุนเจ่อสุขาวดีสั่นไหวแรงราวกับสะบัดเสื้อผ้า จากนั้นก็ ถอดผิวกายชั้นหนึ่งออกทั้งแผ่น!
ผิวหนังนั้นร่วงหล่นสู่พื้น เผยให้เห็นเนื้อในที่ไม่มีบาดแผล บาดแผลนับไม่ถ้วน เพลิงอสรพิษดำ
