เลื่อนขึ้นมาอยู่ระดับเจินเหรินใหญ่ก็เถอะ แต่สุดท้ายก็ยังต่ำต้อยกว่าอยู่ขั้นหนึ่ง หากสู้กันตรงๆ ยังไงก็ต้องตาย อีกฝ่ายแม้บาดเจ็บก็ไม่ถึงกับถูกสังหารกลางสนามรบหรอก
“สหายคิดผิดแล้ว”
เย่เส่าอิงยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นเจินเหรินฝ่ายตรงข้ามจากนิกายศักดิ์สิทธิ์หัวเราะลั่น “เรื่องแบบนี้…แต่ก่อนก็เคยเกิดขึ้นมาแล้วไม่ใช่หรือ?”
“เหลวไหล!”
เย่เส่าอิงรู้ดีว่าอีกฝ่ายหมายถึงเหตุการณ์ใด เมื่อครั้งในอดีต จงกวง เคยอยู่เพียงขั้นกลางของระดับสร้างรากฐาน แต่ยืมฐานะขึ้นสู่เจินเหรินใหญ่ แล้วฆ่าศัตรูได้ในสนามรบจริง
แต่… จงกวง คือใคร?
เซียนวิญญาณโดยกำเนิดกลับชาติมาเกิด มีเจินจวินหนุนหลัง มีรากฐานมั่นคง หากอยู่ในนิกายกระบี่หยกก็ต้องเป็นศิษย์ที่ได้รับการอบรมอย่างลึกซึ้ง ลวี่หยางน่ะหรือ… เทียบเขาได้หรือ?
แต่ในตอนนั้นเอง
ตู้มมม!
เสียงระเบิดจากสนามรบดังสะเทือนถึงทั้งสองแดน มวลคลื่นแห่งลมปราณแผ่กระจายไปยังเขตสร้างรากฐานและโลกเบื้องนี้ สายลมแห่งสวรรค์ที่สับสนแต่เดิมค่อยๆ กลายเป็นแจ่มกระจ่าง
ทั้งสามเจินเหรินเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
สิ่งที่เห็นก่อนใคร คือลวี่หยางซึ่งถูกกักขังใน อารามแดนบริสุทธิ์ไร้มลทิน ของฝ่ายสุขาวดีเซิ่นเล่อ ร่างเขาเปื้อนเลือดล้มพับ ลมหายใจรวยริน ดูราวกับใกล้ตายเต็มที
เย่เส่าอิงเมื่อเห็นก็ดีใจทันที “ว่าแล้ว…ท่านจุนเจ่อผู้นั้นย่อมเป็นฝ่ายชนะ!”
เฉินหรูเจินจากราชสำนักเต๋าก็เผยรอยยิ้มเช่นกัน หากลวี่หยางแพ้จริง
