แผนการของราชสำนักก็คงยังมีหวังอยู่บ้าง
ในขณะที่ทั้งสองมีความสุข เจินเหรินฝ่ายนิกายศักดิ์สิทธิ์กลับเงียบงัน สีหน้าหนักอึ้ง
เขาคือ จวินถง ศิษย์ภายใต้ร่มเงาแห่ง เจิงไฉ่ฉีหลัวเจินจวิน ซึ่งมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับ ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน เป็นเหตุให้จวินถงผู้นี้ชื่นชมลวี่หยางเป็นพิเศษ ไม่เช่นนั้นคงไม่ยอมออกหน้าขวางทางนิกายกระบี่หยกและราชสำนักเต๋าตั้งแต่ต้น
ทว่า… สภาพตรงหน้านั้นดูจะไม่สู้ดีนัก
“สุดท้ายก็ยังอ่อนวัยเกินไป… พึ่งข้ามด่านก็หลงทะนงตนไปหน่อย จุนเจ่อคือเจินเหรินใหญ่โดยแท้ แค่หนีได้ก็นับว่าดีแล้ว จะฆ่าอีกฝ่าย…หาใช่เรื่องง่ายไม่”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จวินถงก็ถอนใจในใจอย่างกลัดกลุ้ม
“แต่อย่างไรก็ห้ามปล่อยให้เขาเข้าสู่สุขาวดีเซิ่นเล่อเด็ดขาด!”
เจินเหรินธรรมดา กับ เจินเหรินแท้จริง นั้นมีค่าน้ำหนักต่างกันลิบลับ จวินถงตัดสินใจแน่วแน่แล้ว หากถึงจุดสำคัญ เขาจะเป็นฝ่ายลงมือฆ่าลวี่หยางเอง
“อย่างน้อย… ข้ายังสามารถส่งวิญญาณเขาไปเกิดใหม่ได้ คนผู้นี้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ ภายในพันปีที่ผ่านมา ในหมู่นิกายศักดิ์สิทธิ์ก็มีเพียงจงกวงเท่านั้นที่เทียบเคียงได้ แม้วิถีแห่งเต๋าจะถูกตัดขาดไป แต่หากได้เวียนว่ายห้าชาติ อาจกลายเป็นขุมกำลังสำคัญก็เป็นได้…”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จวินถงก็เตรียมจะลงมือในทันที
ทว่าในวินาทีถัดมา เขากลับหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน สายตาจ้องตรงไปยัง อารามแดนบริสุทธิ์ไร้มลทิน ที่ครอบคลุมลวี่หยางอยู
