ที่โถงบุปผา
ทั้งสามคนนั่งลงโดยแยกตามความสูงต่ำของฐานะ และรับประทานอาหารกลางวันอย่างสงบ
เจียงลวี่มาแล้ว
เขาร้องเรียกมาแต่ไกล “คนครัวทำอะไรบ้าง? ข้ายังไม่ได้กินข้าวเลย? ขี่ม้าเกือบหนึ่งชั่วยาม ร่างกำลังจะแยกออกจากกันแล้ว!”
เจียงลวี่ไม่ชอบการขี่ม้าหรือ?
ใครจะเชื่อ?
ทุกคนต่างป้องปากยิ้มออกมา
อาหารมื้อหนึ่งกินอย่างตื่นตระหนกจนวุ่นวายสุดๆ เสียงพูดและหัวเราะอย่างมีความสุขไม่ขาดสาย
ฮูหยินฝางอดไม่ได้ที่จะตวาดด่าเจียงลวี่ “คนบอกว่าเวลากินข้าวกับเวลานอนห้ามพูดมาก มีแต่เจ้าที่เรื่องมาก ก็ไม่กลัวชิงฮุ่ยหัวเราะเยาะเช่นกัน!”
“ชิงฮุ่ยก็เป็นน้องสาวของข้าเหมือนกัน นางจะหัวเราะเยาะข้าได้อย่างไร?” เจียงลวี่เอ่ยอย่างไม่สนใจแม้แต่นิดเดียว
ทว่าไป๋ซู่กลับอึ้งไป
ตระกูลอย่างพวกเขา พัวพันมากเกินไป ไม่มีทางที่จะรับน้องสาวง่ายๆ
เจียงลวี่บอกว่านางก็เป็นน้องสาวของเขาเหมือนกัน เห็นได้ชัดว่าเห็นนางเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเจียง ต่อไปมีอะไร ก็จะปกป้องนาง
เป็นเพราะเจียงเซี่ยนหรือ?
ไป๋ซู่ไม่คาดเดาอีก
นางได้ประโยชน์จากเจียงเซี่ยนมามากมายแล้ว อยากคืนก็คืนไม่ครบอยู่ดี เช่นนั้นก็อย่าคืนเลย
เห็นเจียงเซี่ยนเป็นน้องสาวของตนเอง ดูแลและรักให้ม
