อาย และมองเจียงเซี่ยนอย่างอยากพูดแต่ก็หยุดไว้
ทว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะพูด
เจียงเซี่ยส่งสายตาให้เขา ส่งสัญญาณให้เขาถอยออกไป
ความกังวลฉายวาบผ่านไปบนหน้าของหลี่จี้อย่างเบาบาง เขาคารวะอย่างนอบน้อม และถอยออกไป
ฮูหยินฝางก็ถามถึงเรื่องแต่งงานของหลี่จี้
“ยังไม่ได้หมั้น” เจียงเซี่ยนยิ้ม และนึกถึงเรื่องแต่งงานของจินย่วนกับเติ้งเฉิงลู่ จึงหยอกฮูหยินฝางเล่น “ท่านป้าช่วยดูแลสักหน่อยดีกว่า”
“เรื่องนั้นต้องช่วยเจ้าดูแลอย่างแน่นอน” ใครจะรู้ว่าฮูหยินฝางกลับเอ่ยอย่างไม่เกรงใจแม้แต่นิดเดียว “แม่แท้ๆ ของเขาเป็นสาวใช้ของแม่แท้ๆ ของลูกเขย ต่อไปก็เป็นครอบครัวเดียวก กัน ผู้ช่วยที่มีความสามารถของลูกเขย หากเขาได้แต่งงานกับคู่ครองที่ดีหน่อย ก็ได้ช่วยเจ้าเล็กน้อยจากข้างๆ ด้วย ยังต้องดูด้วยตนเองให้ดีจริงๆ”
เจียงเซี่ยนทำเสียงจุ๊ปาก และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านป้าเป็นแม่สื่อจนติดใจแล้ว!”
“แล้วนี่ข้าทำเพื่อใครกัน?” ฮูหยินฝางเห็นนางยังทำตัวเหมือนเด็ก ทั้งตลกและน่าโมโห จึงยื่นนิ้วไปจิ้มหน้าผากของเจียงเซี่ยนอย่างแรงหนึ่งที
คนรับใช้ในห้องต่างยิ้มออกมา
ฉิงเค่อตั้งอาหารกลางวัน
