อาหารเที่ยงเป็นงานเลี้ยงของใต้เท้าหลี่เสนาบดีกรมกลาโหม เหมือนจะมีเรื่องอะไรปรึกษาลุงของเจ้า จึงไม่อาจบอกปัดได้”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ธุระสำคัญ เรื่องของหลี่เชียนก็ไม่ง่ายเช่นกัน”
ฮูหยินฝางถึงจะโล่งใจอย่างถึงที่สุด แล้วยิ้มพลางเอ่ยว่า “เจ้ารู้ก็ดี”
ก่อนที่จะเจอท่านลุงใหญ่ ท่าทีของตระกูลเจียงก็ไม่สามารถยืนยันได้ เจียงเซี่ยนพูดมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี นางจึงไม่อยากเอ่ยเรื่องนี้ต่อ ประจวบเหมาะกับสาส์นของไป๋ซู่ ก็เขียนเสร็จแล้วพอดีเช่นกัน จึงส่งองครักษ์ของตนเองคุ้มกันสาวใช้ประจำตัวของตนเองรีบกลับเมืองหลวง ส่วนเจียงเซี่ยนก็เดินเล่นรอบบ้านหลังนี้เป็นเพื่อนฮูหยินฝางกับไป๋ซู่อีกรอ อบ
ทำแบบนี้ซ้ำไปพักหนึ่ง ก็ถึงเวลารับประทานอาหารเที่ยงแล้ว
หลี่จี้ที่ไปส่งแม่ลูกสกุลคังย้อนกลับมาจากในเมืองแล้ว
เจียงเซี่ยนเรียกหลี่จี้มาพบฮูหยินฝางกับไป๋ซู่
ทั้งสองคนต่างมอบของขวัญสำหรับการพบกันครั้งแรกให้หลี่จี้ และเอ่ยคำชมเล็กน้อย
หลี่จี้ยิ้มอย่างเขิน
