ีก สุดท้ายก็อาจจะไม่สามารถโน้มน้าวฮูหยินฝางได้อยู่ดี นางจึงไม่อธิบายกับฮูหยินฝางอย่างละเอียดแล้วเช่นกัน และเอ่ยด้วยรอยยิ้มทันทีว่า “อย่างไรข้าก็ไม่อาจหางานที่ต้ าถงหรือเมืองเซวียนให้หลี่เชียนได้กระมัง?”
ฮูหยินฝางพูดอะไรไม่ออก ทว่าไม่นานก็นึกได้ว่าหม่าเซี่ยงหย่วนแม่ทัพเมืองเซวียนไม่ใช่กำลังคนของตนเอง จึงรีบเอ่ยว่า “ทำไมจะไม่ได้? ยังมีแม่ทัพเมืองเซวียนไม่ใช่หรือ?”
เจียงเซี่ยนจำเป็นต้องเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นั่นก็ต้องให้ฝ่าบาทเห็นชอบด้วยกระมัง?”
การป้องกันที่จ้าวอี้มีต่อตระกูลเจียงนั้น ชัดเจนมากจนเป็นที่รู้กันแล้ว
ทีนี้ฮูหยินฝางหมดคำพูดแล้ว
เจียงเซี่ยนจึงปลอบนาง “เรื่องนี้จะสำเร็จหรือไม่ ยังต้องปรึกษากับท่านลุง หากท่านลุงคิดว่าไม่ดี พวกเราค่อยเปลี่ยนสถานที่ก็ได้ สรุปว่า…ไว้ค่อยตัดสินใจหลังจากพบท่านลุง ง”
ฮูหยินฝางรู้สึกว่าคำพูดของเจียงเซี่ยนมีเหตุผล นางจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลงเช่นกัน และเอ่ยว่า “ลุงของเจ้าบอกแล้วว่า รับประทานอาหารเที่ยงแล้วจะรีบมา” และอธิบายกับนางอีกว่า “อ
