ตกใจกับคำพูดของนาง และยังไม่ได้สติกลับมา นางเดาว่าฮูหยินฝางกลัวนางอยากได้ตำแหน่งในเขตอิทธิพลของตระกูลเจียง จึงตั้งใจฟังมากขึ้นทันที และยิ้มพลางเอ่ยต่อว่า “แน่น นอนว่า หากไม่ได้ แม่ทัพส่านซีก็ได้เหมือนกัน!”
“ส่านซี?!” ฮูหยินฝางคิดว่าตนเองฟังผิดไปแล้วจริงๆ “เจ้าจะให้ลูกเขยไปส่านซี? แล้วเจ้าล่ะ? เจ้าก็จะตามไปส่านซีด้วยหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าส่านซีลำบากแค่ไหน? ซานซีก็ทำให้ไทฮอ องไทเฮาไม่ชอบแล้ว บอกว่าผ่านช่วงนี้ไปแล้ว จะย้ายลูกเขยมาเมืองหลวง แล้วเจ้ายังจะไปส่านซี? อย่าว่าแต่ไทฮองไทเฮาเลย แม้แต่ข้าก็ไม่เห็นด้วย” นางเอ่ยจบ ก็กลัวว่าจะห้ามเจียง เซี่ยนไม่ได้ จึงเอ่ยอีกว่า “ต่อให้ลุงของเจ้ารู้ ก็จะไม่เห็นด้วยเหมือนกัน!”
เจียงเซี่ยนคิดว่าต่อให้นางโน้มน้าวฮูหยินฝางได้ ก็ยังต้องโน้มน้าวท่านลุงใหญ่อีกอยู่ดี ถึงจะทำให้คนของตระกูลเจียงสนับสนุนสิ่งที่นางทำได้ เช่นนั้นทำไมจะต้องคุยกับฮูหยิน ฝางไปมาอ
