เป็นอย่างที่เจียงเซี่ยนคาดไว้ ไป๋ซู่ตื่นตั้งแต่ยามอิ๋น คำนวณเวลาเปิดประตูเมืองและออกจากเมือง ฟ้ายังไม่สว่างก็มาถึงบ้านของเจียงเซี่ยนที่ภูเขาเสี่ยวทังแล้ว เพราะมาเป็นครั้งแรก จึงไปผิดที่ อ้อมไปรอบหนึ่ง นางรีบร้อนจนเหงื่อออกทั้งตัว เวลานี้นั่งลงที่เก้าอี้กุหลาบไม้จันทน์แดงของโถงบุปผา ดื่มชาที่ไม่เย็นไม่ร้อนอึกหนึ่งแล้ว ใจของนางถึงจะสงบลง แล้วสั่งให้ฉิงเค่อพานางไปล้างหน้ากับเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่
ปรากฏว่าพอนางออกมาก็เห็นเจียงเซี่ยนพุ่งเข้ามาเหมือนเด็ก
“จ่างจู!” อาจจะเพราะรีบเดินเกินไป หน้าของนางจึงแดงก่ำ นัยน์ตาเปล่งประกาย นางก้าวมาข้างหน้าสองสามก้าวและกอดไป๋ซู่ “เจ้าเป็นคนแรกที่มาเยี่ยมข้า ข้ายังคิดว่าเจ้าจะมาถึงใกล้ๆ เที่ยง จึงไม่ได้สั่งให้คนของห้องครัวทำอาหารเช้าให้เจ้า ทำแต่อาหารเที่ยง…”
ไป๋ซู่กอดตอบเจียงเซี่ยนแนบแน่น
นางรู้สึกตื่นเต้นมาก
ความตื่นเต้นเช่นนี้ไม่เพียงแต่เป็นเพราะนางได้เจอเจียงเซี่ยนอีกครั้งหลังจากไม่พบกันเป็นเวลานาน มากกว่านั้นคือ นางไม่เห็นเจียงเซี่ยนร่าเริงแบบนี้มาหลายปีแล้ว
ตั้งแต่อายุสิบขวบ เจียงเซี่ยนมักจะเดินและพูดจาอย่างเชื่องช้า เยือกเย็น เหมือนฮูหยินเฒ่าน้อย
แบบนี้ไม่ใช่ว่าไม่ดี ทว่า
