่รู้” ไป๋ซู่พึมพำว่า “บังเอิญเห็นภาพต้นหยางกับต้นหลิวข้างทาง เสียใจที่ปล่อยให้สามีไปรับบรรดาศักดิ์โหว ตอนนี้ข้าไม่ขออะไรทั้งนั้น ขอแค่เขาปลอดภัย”
เจียงเซี่ยนนึกถึงเฉาเซวียนกับไป๋ซู่ในชาติก่อน นางจับมือของไป๋ซู่แน่น แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าเข้าใจ! ดังนั้นชาตินี้พวกเราจะไม่เดินทางเก่าในอดีต”
ไป๋ซู่มองไม่เห็นอนาคต
นางเพียงแค่เข้าไปอย่างกระตือรือร้นเพียงฝ่ายเดียว
และไม่เคยเสียใจเลย
นางแค่กังวลว่าตนเองจะทำให้คนในครอบครัวเดือดร้อน
สายตาของไป๋ซู่มืดมน
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับคิดถึงจุดประสงค์ที่มาในครั้งนี้
————————————–
