าทางนี้ ข้าหวังจี๋แห่งชางผิงรบกวนใต้เท้า เพราะช่วยอ๋อง เจี่ยนตามหาพวกสาวใช้ที่หนีไป ไม่ทราบว่าใต้เท้ามีนามว่าอย่างไร? ไม่แน่อาจจะเป็นเพื่อนเก่ากับอ๋องเจี่ยนและจวนของสามีของท่านหญิงตงหยางก็ได้! คนกันเองจะได้ไม่เกิดความขัดแย้ งเพราะไม่รู้จักกัน!”
เจียงเซี่ยนเริ่มรำคาญเล็กน้อยแล้ว
กลัวตระกูลหานจะข่มไม่ได้ก็เริ่มยกอ๋องเจี่ยนออกมา
นางเอ่ยกับอวิ๋นหลินว่า “ไปให้คนแซ่หวังนั่นเอาเทียบขอพบของอ๋องเจี่ยนมา ไม่อย่างนั้นจะถือว่าเขาสวมรอยเป็นญาติของขุนนาง ส่งเขาไปที่ศาลาว่าการก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
อวิ๋นหลินขานว่า “ขอรับ” และผลักประตูเดินออกไป
เจียงเซี่ยนคุยกับหลี่จี้ต่อ “คิดไม่ถึงว่าฝีมือของเจ้าจะดีขนาดนี้? ฝึกวิทยายุทธกับใคร? พี่ใหญ่ของเจ้ารู้หรือไม่?”
สีหน้าของหลี่จี้ฉายแววลำบากใจเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ฝีมือของข้าที่ตระกูลหลี่ไม่ถือว่าดีนัก ฝีมือของพี่ใหญ่ทั้งสองต่างดีกว่าข้า เพราะพวกอวิ๋นหลินเกรงกลัว ข้าถึงได้ดูเ เก่งมากกว่าพวกเขา”
และไม่ตอบว่าหลี่เชียนรู้ว่าเขามีฝีมือดีขนาดนี้หรือไม่
เจียงเซี่ยนนึกถึงชาติก่อนหลี่จี้ชื่อเสียงไม่ชัดเจน ก็อดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจในใจ
ทุกบ้านต่างก็มีความลำบากของตนเอง
