หลิวตงเยว่เห็นสีหน้าของเจียงเซี่ยนผ่อนคลายลง ก็โล่งอก และเอ่ยว่า “ท่านหญิง ข้าจะไปเฝ้าข้างนอกเดี๋ยวนี้ พอพ พี่อวิ๋นกลับมาข้าจะมาแจ้งท่าน”
ในเมื่ออวิ๋นหลินไปจัดการเรื่องนี้แล้ว เจียงเซี่ยนก็ไม่มีอะไรต้องกังวล
“ไม่ต้อง” นางคิดแล้วเอ่ยว่า “เมื่อครู่เจ้าบอกว่า พวกเจ้าซ่อนผู้หญิงคนนั้นกับเด็กไว้ในรถม้าของพวกเรา?”
“ขอรับ!” หลิวตงเยว่ได้ยินก็ลังเลอยู่ชั่วครู่ เหงื่อผุดออกมาทางหน้าผาก
ตอนนั้นพวกเขาคิดแต่ว่าจะซ่อนผู้หญิงคนนั้นกับลูกไว้ในสถานที่ที่ปลอดภัยอย่างไร อยากช่วยครอบครัวนั้น แต่กลับล ลืมไปว่าเวลานี้ร่องรอยของพวกเขาเป็นความลับ เจียงเซี่ยนถึงกับพักในโรงเตี๊ยมเล็กๆ แห่งนี้ เพื่อไม่ให้ดึงดูดความ มสนใจของผู้อื่น…พวกเขาทำเรื่องนี้อย่างไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควรเกินไปแล้ว
หลิวตงเยว่คุกเข่าลงตรงหน้าเจียงเซี่ยน แล้วเอ่ยอย่างทั้งเสียใจและละอายใจว่า “ท่านหญิง ข้ากับพี่อวิ๋นไม่ได้ คิดเรื่องนี้ให้รอบคอบ ข้าจะพาผู้หญิงคนนั้นกับลูกไปซ่อนที่อื่นเดี๋ยวนี้ขอรับ”
เจียงเซี่ยนถามด้วยสีหน้าแลดูเคร่งขรึมเล็กน้อยและน้ำเสียงเนิบช้าว่า “เช่นนั้นเจ้าคิดจะซ่อนผู้หญิงคนนั้นกับเด็ก กไว้ที่ไหน?”
หลิวตงเยว่ไม่เคยคิดด้วยซ้ำ เ
