ทุกคนตกใจไปพักหนึ่ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลี่ตงจื้อ นางถามหลี่ฉางชิงอย่างใจกล้าว่า “ท่านพ่อ ทำไมถึงให้พี่สะใภ้ไปปฏิบัติธรรมอย่างสงบ ที่วัด? ปฏิบัติธรรมอย่างสงบที่บ้านไม่ได้หรือ?”
ในความคิดของนาง ผู้หญิงที่ถูกส่งไปปฏิบัติธรรมอย่างสงบที่วัดล้วนเป็นผู้หญิงที่ทำความผิด หลังจากถูกส่งเข้าไป แทบจะไม่มีคนได้กลับมา
เวลานี้ท่านพี่ไม่อยู่บ้าน พี่สะใภ้กลับจะถูกส่งไปที่วัด…
ดวงตาโตสีดำสนิทของนางมองหลี่ฉางชิงโดยไม่กะพริบ ราวกับกำลังขอร้องบิดาอย่างเงียบๆ
หลี่ฉางชิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว พลางคิดว่าหลี่ตงจื้อกลายเป็นคนวาจาคมกริบแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร ไม่เหมือนสตร รีที่มาจากตระกูลสูงศักดิ์แม้แต่นิดเดียว
เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและเอ่ยว่า “นี่เป็นความต้องการของพ่อ เจ้ากำลังซักไซ้พ่ออย่างนั้นหรือ?”
“ลูกมิกล้า!” นางกัดฟัน และเอ่ยว่า “แต่ท่านพี่ไม่อยู่บ้าน หากพี่สะใภ้จะไปปฏิบัติธรรมอย่างสงบ อย่างไรก็ต้องบ บอกท่านพี่สักหน่อยกระมัง? ส่งพี่สะใภ้ไปวัดอย่างเงียบๆ แบบนี้ หากคนอื่นรู้เข้า ยังคิดว่าพี่สะใภ้ทำอะไรผิด? ท่านพ่อรักท่านพี่มากที่สุดมาโดยตลอด ท่านก็คงไม่อยากให้ท่านพี่ถูกนินทาเช่นนี้เหมือนกันใช่หรือไม่?”
เจียงเซี่ยนได้ยิน
