แล้วก็เกือบจะอดไม่ได้ที่จะชมหลี่ตงจื้อ
เด็กคนนี้เหมือนหลี่เชียนที่สุดแล้ว!
ไม่เสียแรงที่นางเอ็นดูหลี่ตงจื้อที่สุด
เวลาสำคัญมักจะช่วยพูดให้นางเสมอ
นางก้าวเข้ามากอดแขนของหลี่ตงจื้อทันที แล้วยิ้มพลางเอ่ยเสียงเบาว่า “น้องหญิง ข้าอยากไปอยู่ที่วัดสักระย ยะเอง พี่ใหญ่ของเจ้าไม่อยู่บ้าน ข้ารู้สึกกลัวนิดหน่อย จึงอยากไปกินอาหารเจที่วัดสักสองสามวัน ขอพรและอธิษฐานใ ให้พี่ใหญ่ของเจ้าปลอดภัย เพราะกลัวคนนอกเข้าใจผิด ดังนั้นเมื่อวานข้าจึงขอร้องท่านพ่อ ให้เขาช่วยข้า หากมีคนนอก กถามขึ้นมา ทุกคนก็แค่บอกว่าข้าไม่สบาย ไม่สะดวกพบแขก”
หลี่ตงจื้อมองเจียงเซี่ยนอย่างสงสัย
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางพยักหน้าให้นาง นัยน์ตาแฝงความจริงใจ
หลี่ตงจื้อถึงเชื่อ
ทว่าหลี่ฉางชิงกลับโกรธแทบตาย
เขาเป็นพ่อของหลี่ตงจื้อ หลี่ตงจื้อกลับยอมเชื่อเจียงเซี่ยนแต่ไม่ยอมเชื่อเขา
หลี่ฉางชิงรู้สึกว่าเขาเลี้ยงหลี่ตงจื้อเสียแรงเปล่าจริงๆ
เจียงเซี่ยนดูออกว่าหลี่ฉางชิงไม่พอใจ จึงแอบให้ชีกูไปบอกหลี่ฉางชิง ว่าหากเจออาจารย์หญิงที่เหมาะสมในเมืองหล ลวง อยากเชิญมาสอนหลี่ตงจื้อที่บ้าน “…ในบ้านไม่มีผู้อาวุโสหญิงที่มีความรู้ลึกซึ้งและกว้างขวาง
