ท่านแม่ทัพไม่อยู่บ้าน กลับเมืองหลวงอย่างเงียบๆ ไปพ พบเฉาไทเฮา จะได้ทำให้เฉาไทเฮาสบายใจ และให้เฉาไทเฮาช่วยวางแผนให้ท่านแม่ทัพ ถึงเวลานั้นท่านก็บอกว่าท่านเป็น คนไปขอร้องเฉาไทเฮา ท่านแม่ทัพเจอข้าก็ไม่ต้องรู้สึกกระอักกระอ่วน ท่านก็ไม่ต้องบอกเรื่องนี้กับท่านแม่ทัพเช่น นกัน…”
หลี่ฉางชิงได้ยินแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตาโต
‘ท่านแม่ทัพ’ ที่ลูกสะใภ้เอ่ย ใช่ลูกชายของเขาหรือไม่?
ตระกูลของพวกเขาไม่คิดว่าการขอร้องคนอื่นเสียหน้า!
ตนเองสู้คนอื่นไม่ได้ ยังไม่ยอมขอร้องคนอื่น ขอร้องคนอื่นแล้ว ยังกลัวเสียหน้า แถมยังไม่พอใจที่ลูกสะใภ้ของตนเอง งช่วยเหลือ…ทั้งหมดนี่เป็นสิ่งที่เจียหนานคิดออกมาเองกระมัง?
หลี่ฉางชิงตั้งใจมองเจียงเซี่ยน
แค่เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความลำบากใจของเจียงเซี่ยน ก็ถึงกับไม่สงสัยในสิ่งที่นางเอ่ยเมื่อครู่แม้แต่นิดเดียว ว
ที่แท้ลูกชายอยู่ต่อหน้าลูกสะใภ้เป็นแบบนี้นี่เอง!
หลี่ฉางชิงรู้สึกเข้าใจในทันใด!
เขาคิดว่าเขาไม่สามารถเลื่อยขาเก้าอี้ลูกชายได้
“เจ้าเป็นห่วงจงเฉวียน อยากทำดีเพื่อเขา ข้าเข้าใจแล้ว” เขาเอ่ย “แต่ผู้หญิงอย่างเจ้า ทั้งร่างกายอ่อนแอและตำแหน น่งสูง จะกลับไปเมืองหลวงแบบนี้ได้อย่างไร? ข้าว่า…เรื่อง
