ยู่ที่ไกล อาจจะบอกลาตั้งแต่นี้ไป ทั้งชีวิตก็ไ ได้เจอกันไม่กี่ครั้ง กระทั่งตั้งแต่นี้ไปก็ไม่มีวันเจอกันอีกแล้ว
“ท่านพ่อ ท่านกับท่านแม่รักข้ามาก” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างจริงใจ “ท่านแม่ทัพให้เกียรติข้ามาก แม้แต่น้องหญิงกั บพวกน้องชายก็เป็นมิตรกับข้ามากเช่นกัน ข้ากลับเมืองหลวง เพราะมีเรื่องที่อยากทำ”
ต่อให้หลี่ฉางชิงดีกับนางแค่ไหน ก็คงจะไม่ปล่อยให้นางกลับบ้านของตนเองอย่างมีความสุขเพราะนางคิดถึงไทฮองไทเ เฮากับไทฮองไท่เฟยเช่นกัน ถึงอย่างไรสะใภ้ที่แต่งเข้าตระกูลแล้วก็เป็นคนของตนเอง หากสะใภ้คนนี้เอะอะก็จะกลับบ้า านของตนเอง ดูอยู่บ้านสามีไม่ได้ เหมือนครอบครัวสามีปฏิบัติกับนางอย่างขาดตกบกพร่อง ไม่ว่าใครก็คงว่าจะรู้สึกไม ม่พอใจทั้งนั้น
เจียงเซี่ยนไม่อยากทำให้หลี่ฉางชิงไม่พอใจ
เขาเป็นบิดาของหลี่เชียน
และหลังจากนางแต่งมา เขาก็ปฏิบัติกับนางอย่างกล่าวได้ว่าดีกว่าลูกสาวแท้ๆ เสียอีก
นางไม่ใช่คนไม่รู้บุญคุณ
คนอื่นเคารพนางเท่าไร นางจะเคารพคนอื่นกลับเป็นเท่าตัว
นี่ถึงจะเป็นมาตรฐานพื้นฐานในการเป็นคน
ยิ่งกว่านั้น…ในใจนางมีเรื่องหนึ่งจริงๆ
หากครั้งนี้เข้าเมืองหลวงทั้งได้เยี่ยมไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟย และได้จัดการเ
